Gastblog: Wallen

We kwamen aan de praat, door een foutje in mijn post op Facebook. We kennen elkaar ook uit het echte leven. En ineens dacht ik, wat leuk ik vraag of ze een gastblog wil schrijven. Ik weet dat Esther Speklé van schrijven houdt. Een co-creatie moment. En nog dezelfde ochtend verscheen een heerlijk blog in mijn PB box op Facebook.

Wallen                                                                           

Zo gemakkelijk als de wallen onder mijn ogen verschijnen en zich uitbreiden! Als het geld in mijn portemonnee zich nou zo zou vermeerderen?!
Zomaar, ’s ochtends wakker worden en poef, weer een hele bups erbij. Ik kijk als ik net opgestaan ben tegenwoordig maar liever even nog niet in de spiegel. De wekker gaat een, twee, drie keer en ik strompel richting badkamer. Links het lichtknopje, links de spiegel en rechts richting de wc. De truc is dan om op de tast het licht aan te doen en fluks me om te draaien. Want oei, waar ooit het velletje strak en stralend was, zijn inmiddels rimpels verschenen en dus die wallen, waarvan mijn moeder zou vragen of ik ze ga verhuren. Nu is dat een familiegrapje, wat dus moeilijk uit te leggen valt. Je snapt ‘m zonder uitleg of niet? Denk ik? En dan tegen de tijd dat ik ‘eraan toe ben’, inspecteer ik de boel maar eens. Rimpels, flubbers, grijs haar en meer van zulks.
levenskunstEn halleluja, IK LEEF!! Hard op weg richting een halve eeuw oud en met een bagage van heb-ik-jou-daar aan dramatische gebeurtenissen in de afgelopen jaren.
Het lijf wat wel honderd jaar oud voelt, door ziek en zeer. Oh, wat doet mijn lieve lijf zeer. Maar ik ben er nog en dat is wat telt! De mooie dingen zien en ervan genieten, want dat lukte me heel lang niet. Het leven opnieuw inrichten, herwaardering is op z’n plaats. Wat is nu belangrijk? Die wallen niet. De rimpels zullen me een zorg zijn. Mijn haar heb ik in alle kleuren rood destijds beschikbaar gehad, maar no way dat ik er nu chemie in stop; laat maar lekker gaan. En zo erg grijs is het nog niet…
Een van de voordelen van chronisch ziek zijn is de hele bult tijd die ik om handen heb nu. Een groot deel daarvan heb ik nodig voor dat ziek zijn en alles wat daarbij komt kijken. En de rest besteed ik tegenwoordig graag aan wat op dat moment belangrijk voor mij is. Want als ik iets ben gaan waarderen in dit leven is het ‘dit moment’. Goed eten, genieten van de mensen die ik lief vind, mijn hond, de natuur op de mooie plek waar ik woon. En de leuke dingen die zich zomaar voordoen. Niet teveel over nadenken, voelt het goed? Doen!!freer
Dus toen vanmorgen Marjan mij vroeg of ik een gastblog wil schrijven, zei ik: ja! Leuk! Want dat doe ik graag, schrijven! Ik lees graag Marjans blog, want er is zoveel herkenbaar. En dat is wat we allemaal graag willen, herkenning in de mensen om ons heen. We zoeken gelijkgestemden. Ben jij al in de overgang? Ik bedoel maar…. Als je hierop ‘ja!’ denkt of zegt of voelt en meteen daar vanalles over weet te melden… Want het is fijn om ‘samen’ te doen en zijn. Ik moet dat een beetje opnieuw leren. Anderen deelgenoot maken van mijn leven. En met een ziek lijf dat niet alle dagen de deur uit wil, is schrijven en lezen echt fijn.
Wie weet, blijft het hierbij en vraag je je over een poosje niet meer af wie dat nou was van wie je dit blog las. En wie weet zien we elkaar hier nog eens vaker.

~ Esther


Esther schrijft graag en wil graag de erkenning van haar geploeter. Dus lezen mag en delen mag, maar altijd met vermelding van de bedenker van dit leuks.
 
 
Advertenties

Reacties vind ik inspirerend, :-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: