Rouwen heeft tijd nodig.

Processed with Rookie Cam

 LOVE SLOW LIFE

Rouwen wordt nogal onderschat wellicht of valt alles onder: ‘Je moet het loslaten’? Een zin die je vaak hoort. De tegenstelling maakt het lastig, net als: ‘Doe eens spontaan’! 

Rouwen komt op allerlei manieren je leven binnen en vraagt om tijd en gepaste aandacht. Verdriet laat zich niet zomaar van je los, het kan zich in je transformeren. Je wordt nooit meer degene voor dat verdriet, het heeft je gevormd tot wie je daarna bent geworden. 

Rouwen over een persoon die is overleden, of een geliefd dier. Maar rouwen kan ook zijn dat je merkt dat je haar anders is geworden, je rimpeltjes krijgt, je lijf veranderd, je wordt nu echt ouder. Of je kind is uit huis gegaan, andere fases die je afsluit van jezelf, je kind of een geliefde. Scheiding, verlies van werk, ziekte, maar ook verwachtingen die niet uitkomen, iets lukt niet zoals je voorgesteld had, etc…

Door te rouwen, laat het geen je mist, zich als vanzelf van je los, omdat je de tijd en ruimte aan gegeven hebt die nodig is. En het kost zoveel ruimte en aandacht als voor jou nodig is. Je gaat zo snel of langzaam als op dat moment bij je past.

En zelfs in fases komt rouw ook weer terug. Het laat zich van je los, maar is niet Weg, het is getransformeerd. En bij nieuwe fases vraagt het soms nieuwe aandacht. Bv. je kind gaat trouwen en je partner kan daar niet meer bij zijn, dan rouw je door deze nieuwe situatie weer opnieuw. Het verlies dringt zich dan ineens weer aan je op. Het verlangen van hoe fijn het was geweest als degene er wel bij had kunnen zijn.

Met gemak kan je dan zeggen het is wel eens een keer klaar ermee, maar daarmee neem je het gevoel niet serieus. Het hoort bij het leven en het werkt het beste als je realiseert dat verlies erbij hoort en dat rouwen daar weer bij hoort.

Paradoxaal genoeg gaat het je makkelijker af als je er aandacht aan geeft, dan als je het wegstopt en doorgaat met de orde van de dag.

Het besef dat bij verlies rouw hoort en je daar het beste maar aandacht aan kan geven is een krachtig handvat. ´Ik neem de ruimte om dit verlies te verwerken´, dat is zelfliefde. Hoeveel tijd dat ook vraagt. ´Ik zoek hulp, steun en luister naar wat mijn gevoel aangeeft, wat ik nodig heb.´

Stadia van rouw en verdriet;

Bron: Over rouw en levenslessen Elisabeth Kübler-Ross & David Kessler. KLIKimg_1350

Deze stadia volgen elkaar niet achter elkaar op. Je kan schieten van ontkenning naar woede, stukje aanvaarding, naar depressie, in een uur of in een periode. Je kan al een tijd in aanvaarding zitten en dan ineens weer gaan marchanderen.

Het gaat zoals het gaat, je leert langzaam leven met het verlies in dit proces.

  • Ontkenning; letterlijk weet je wat er gebeurd is, maar ergens is het zo onwerkelijk dat de gedachte dat het niet zo is je hoop en houvast geeft. Het is nog moeilijk te bevatten dat het zo is. Dit is een behulpzaam overlevingsmechanisme om het te kunnen hanteren, zeker in het begin.
  • Woede; boos op jezelf, had je het niet anders kunnen doen en was het dan niet gebeurd. Of boos op een ander, boos dat nare dingen gebeuren, etc. De woede is vaak niet erg rationeel. De woede komt als je je veilig voelt om het verlies tot je door te laten dringen en dat je beseft dat je dit toch gaat overleven, zelf. Soms lijkt er geen eind aan te komen, maar het hoort bij de heling en komt in vele verschijningsvormen. Het kan je ineens weer overvallen als het al een tijdje weg was. Woede verbergt vele diepere lagen, verwelkom het. Al is dat lastig, gezien we woede niet een welkome emotie vinden, over het algemeen. Als het er toch mag zijn betekent dat vooruitgang, je hebt lief gehad, je hebt iets verloren en dat is oneerlijk. Transformatie komt op gang door er in te duiken, door het toe te staan.
  • Marchanderen; ‘als’ of ‘stel dat’ gedachten en beweringen die je in een doolhof van gevoelens brengen, die het verlies te niet zouden doen. ‘Stel dat we in therapie waren gegaan, had ik dan de relatie kunnen redden’? Er komen schuldgevoelens bij, heb ik wel alles eraan gedaan?  Bij het marchanderen hou je de eigenlijke emoties van pijn op een afstand. De geest dwaalt, maar komt daar doorheen tot de conclusie dat de werkelijkheid is zoals die is, nl. je bent iets verloren. Met 60 heb je je jeugdige lichaam echt wel verloren, ook al dacht je wel eens stel dat ik meer gesport had of…
  • Depressie; de realiteit van het verlies voelen geeft een grote leegte en verdriet op een diep niveau. Dit is geen klinische depressie, maar een existentiële. Heeft het leven nog zin zonder… dit kan lang duren. Mensen om je heen vinden dit lastig, maar deze depressie is normaal, want je bent iets wat je dierbaar was verloren. Zie het als een onwelkome gast, maar maak er plaats voor. Ga erbij zitten en laat hem helemaal toe. Je verdriet er laten zijn, dan vertrekt de depressie, zodra hij zijn werk in het rouwproces heeft gedaan. Daar staat geen tijd voor en af en toe is het er weer even. Zo werkt verdriet nu eenmaal.
  • Aanvaarding; aanvaarden van de realiteit dat er verlies is en dat je zonder verder gaat. Het betekent niet dat het wel best is. Je hoeft het niet prettig te vinden, maar leert het te accepteren als een gegeven in je leven. In deze fase heel je en pas je je langzaam aan aan de nieuwe situatie. Ook al leek dit heel lang onmogelijk te zijn. We beginnen het leven weer op te pakken, doordat we het verdriet de tijd hebben gegeven.

In de drukdrukdruk prestatie maatschappij is het alleen maar heel erg lastig en toch, als het er niet kan of mag zijn zal het ergens er toch een keer van moeten komen. Het is niet mogelijk niet te rouwen om verlies. Verlaat verdriet heet het als je b.v. nooit hebt kunnen rouwen en je ineens na 20 jaar er een punt komt waarop het allemaal niet meer gaat zoals je wilt. Dan zal je als nog het rouwproces aan moeten gaan.

Verlies hoort bij het leven, vanaf de geboorte is er groei, maar ook verlies. De bewegingen van het leven, met als zekerheid de dood. Het is oké, het geeft je een heleboel. Succesvol zijn in het leven is alles omarmen,  denk ik. De rijke schakeringen van emoties ten volle leven, maakt het niet alleen leuk en grappig, maar ook op een bepaalde manier zinvoller. Dat je realiseert dat er altijd maar 1 moment is die zo weer weg is (klein verlies) en je daar met je volle aandacht bij kan zijn. Vol verwondering aanwezig. Alles komt en gaat…

TIP: Onderzoek hoe jij met verlies en rouw omgaat in het licht van de bovenstaande stadia. Schrijf daarover. Je kan je voorbereiden op -groter- verlies, waardoor je dat bewuster kan dragen.

Een mooie week vol verwondering.

Liefs Marjan, ❤

Pics: Van mezelf en Pinterest.

Advertenties

2 reacties

  1. All about Hil · · Beantwoorden

    Fijn om je blog te lezen… ik ben herstellende van een PTSS situatie na het zeer onverwachte overlijden van mijn vader… Ik ben met behulp van EMDR therapie nu weer op de goede weg… naar herstel… maar herken me zeker in jouw blog… dat ik erg veranderd ben… ik ben niet dezelfde als voor de ‘zogenaamde’ storm… Ook hier moet ik mee leren omgaan… Ik probeer me steeds af te vragen wat heb ik nodig om me weer goed te voelen… Het is lastig… maar t komt goed… !

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je! Fijn dat je vertrouwen hebt dat het goed komt. En inderdaad je groeit en transformeert door dit soort situaties. Bij het er middenin zitten is dat lastig te zien soms. En dat is helemaal goed en logisch. Sterkte, Marjan

      Like

Reacties vind ik inspirerend, :-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: