creatief denken·Slow Life

Waarom vervelen nooit verveelt.

LOVE SLOW LIFE

Laat je kinderen zich lekker vervelen, kreeg ik eens als advies. Ik was toen zwanger van mijn tweede kindje en smartphones bestonden nog niet. Nu lijken we ermee vergroeid en hoeven ons nooit te vervelen.

Ik heb dat onthouden, want het sprak me aan. Als mijn kinderen zich vervelen zeg ik dat het geen probleem is, dat er vanzelf iets komt.

Juist in die open ruimte van vervelen, van niks en stilte, kan iets creatiefs ontstaan. In de psychologie wordt het fenomeen zo gezien: bij de Bus, in Bed of Bad ontstaan de beste ideeën. Omdat je dan de input en het denken even loslaat, maar in je onbewuste gaat het gewoon door en dan is er ruimte om combinaties te leggen en floept er ineens een inzicht of idee in je op.

Dit gegeven kan je bewust inzetten. Bij Google en Apple wordt de werknemers vrije, creatieve ruimte gegeven voor nieuwe ideeën.  Dat zijn goede voorbeelden van innovatieve bedrijven.

In een Slow Life past het om je lekker te vervelen. En daar veel van in te bouwen in je leven.

Als je een tijdje offline bent merk je dat je je gaat vervelen, maar dat je dan iets anders gaat ervaren als je dat toe kan laten.

KLIKHIER voor een bijzonder filmpje over een man die dagelijks op een bankje zit, de hele dag.  Ik kwam hem tegen vorige week toen ik in Gent was, hij viel me op. Later zag ik dit filmpje van hem toevallig langs komen op Facebook.

Het is best lastig wat je tegenkomt als je niks te doen hebt, al is het maar voor even.

img_2996Vaak vullen we het ongemakkelijke gevoel snel weer op en voelen we er niet echt doorheen. Uit angst voor wat er dan verschijnt.

Angst voor verveling, voor leegte, voor niks voor te stellen. We doen er alles aan om iets voor te stellen en ons nuttig te maken.

Maar als we dat loslaten zijn we aanwezig en verschijnt er juist een wereld aan momenten van aandacht en volledig aanwezig zijn, los van alles, maar ook verbonden met alles. Die paradox. Die kan je in voelen als je verveling kan gaan toelaten. En heeft een eindeloze diepte en een eindeloze creatie in zich.

Die verveelt nooit. Alleen we vermijden het alsof we er door verdwijnen zullen en eigenlijk is dat ook het geval. Het ego verdwijnt in de stilte, leegte en verveling.

Hmmm, lekker vervelen dan maar, zo hier en daar om het eens te ervaren…

img_0910Liefs Marjan, ❤


Pics van mezelf en pinterest.

img_1170

 

 

 

 

creatief denken·Lifestyle·Persoonlijke ontwikkeling·Psycholoog Bloem

Lekker koffie drinken en kletsen

 

De afgelopen twee jaar heb ik steeds meer ruimte gecreëerd in mijn leven. Niet dat ik niks meer te doen heb, maar er is veel minder druk en ik heb meer het gevoel aan het roer te staan, i.p.v. geleefd te worden door verplichtingen. Of liever, zogenaamde verplichtingen. In deze blog vertel ik je over hoe daar ineens een helder inzicht over verscheen afgelopen week, onder het genot van een kopje koffie en al kletsend met een vriendin.

Monique heb ik ontmoet bij ´Au pain Marie´ in Bergen NH. Als ik mijn jongste zoontje naar school heb gebracht ga ik regelmatig in het dorp even koffie drinken met andere moeders. Au pain Marie is dan de uitvalbasis, gezien het er gezellig is, lekkere koffie en open om half 9…

Deze ochtend zat daar ook Monique, zij woont nog niet lang in Bergen en we kletsen meteen 100 uit. Een cliënt van me zei eens: ‘Ik klets 5 kwartier in een uur’. Nou dat was hier ook van toepassing op ons. Biografische dingen, van alles, maar ook over een zaakje wat ter overname stond en hoe wij dat dan zouden gaan runnen.

Sinds die dag spreken we regelmatig even af voor een koffietje en wat kletsen. En altijd komen er ideeën voorbij over allerlei leuke concepten. Terwijl we praten staat het eigenlijk al bijna, :-). Maar aan de andere kant ook weer niet. Het brainstormen zelf is erg leuk. Het gaat wel iets verder, als ik b.v een gaaf pandje zie leeg staan, app ik dat en gaat zij onmiddellijk er achteraan. Maar de vorm veranderd nog steeds en ook de plek is nog niet duidelijk of haalbaar.

Afgelopen vrijdag streken we ‘even’ neer bij de ‘Zilte Zoen’ in Schoorl en ons favoriete onderwerp, fantaseren om een mooie plek te gaan creëren waar mensen elkaar ontmoeten, lekkere koffie, etc, ontbrak niet.

Maar vandaag schoot mij een verhaal te binnen en ook speelt er altijd in mijn achterhoofd; kan ik dat waar maken, kan ik zoveel energie stoppen in een bedrijf? Angst na een burn-out om weer té hard te gaan. En ook wil ik dat echt? Is dat mijn droom en passie?

Wat wil ik eigenlijk echt?

De rust en ruimte die ik nu heb om te schrijven, mijn kinderen te begeleiden, vrijwilligerswerk en nog een aantal clienten, maar ook regelmatig met vriendinnen koffie drinken en niet het gevoel hebben dat ik het te drukdrukdruk heb. Kunnen lanterfanten en mijn eigen tijd indelen is dat niet mijn hoogst verworven goed op dit moment?

Waarom zou ik nog meer willen?

koffie, café

Ik dacht ineens aan dat verhaal van die visser….*

Ik hou van de ontmoeting het praten en ook dat het echt ergens over gaat, met een koffietje of een theetje erbij….

En wat doe ik nu? Dus eigenlijk is daar dat hele bedrijf en concept  niet voor nodig………, want ik doe het al!

Maar toch er borrelt nog wel het een en ander, de vorm is nog niet duidelijk….meerdere dingen kruizen mijn pad. Dit inzicht geeft in ieder geval een ander licht op de zaak en doet me overdenken, welke kant gaat het nu op, wat klopt helemaal met mij en mijn energie?

En heeeel blij met mensen die fijne ‘koffiedrinkplekken’ creëren!!!!

Hug
 & Thee is ook heerlijk… 🙂

 

Wordt vervolgd,

Liefs Marjan, ❤

 


*  Verhaal van de Visser

Er was eens een visser die in een hutje aan zee woonde. Elke dag ging hij met zijn boot de zee op om een vis te vangen, genoeg voor zichzelf en zijn familie. ’s Avonds ging hij naar de lokale bar, waar hij met zijn vrienden banjo speelde. Zo ging zijn leven verder. Op een dag kwam er een rijke toerist die de visser observeerde. Hij zei tegen de visser: ‘Je kunt beter twee vissen vangen in plaats van één.’ De visser was verbaasd en vroeg: ‘Waarom moet ik nu twee vissen vangen? Ik heb toch genoeg aan één vis? De toerist antwoordde: ‘Als je twee vissen vangt, kun je er 1 verkopen. En als je zo elke dag twee vissen vangt, kun je met de opbrengst een tweede boot kopen’. Waarop de visser vroeg: ‘Wat moet ik dan met twee boten?’ ‘Met die tweede boot kun je nog meer vissen vangen en verkopen. En zo kun je meer boten kopen en telkens meer en meer vissen vangen. En als je zo twintig jaar hard werkt, zul je een hele grote opbrengst hebben. Dan verkoop je de zaak en heb je geen zorgen meer. Je kunt een huisje kopen aan zee en een bootje, elke dag gaan vissen, en ’s avonds met je vrienden banjo gaan spelen’.


Dit verhaal ben ik in een andere versie wel eens tegen gekomen.

Deze versie komt uit: Ontspannen eten, Rita Zeelenberg (2015), Bekijk op Bol.com

Foto’s van pinterest.


 

 

 

creatief denken·Persoonlijke ontwikkeling

Loslaten of het laat zich los!

loslaten accepteren
De natuur laat prachtige dingen los de komende periode!

Het zou toch grappig zijn als je zou zeggen tegen een boom: ‘Hou het vast’. In de natuur heeft alles zijn tijd en laten de bladeren vanzelf los als het hun tijd is. ‘Hou het vast’ zeggen wij eigenlijk tegen alles waar we nog aan gehecht zijn, wat we niet kunnen laten gaan, waar we controle op willen hebben. Toch kan het zijn tijd gehad hebben en zou het je helpen als het kon GAAN. Alles wat je vast houdt kost energie.

Waar denk jij aan bij dingen die je moeilijk kan laten gaan? Loslaten? 

TIP: schrijf minimaal 10 dingen op die je vasthoudt.

Een voorbeeld wat vast herkenbaar is zijn gedachten die je al lang met je meedraagt en blijft herhalen. Ik moet afvallen. Ik moet meer sporten. Ik wil beter presteren op dat en dat vlak. Dat stukje van mezelf vind ik niet fijn en moet anders. Waarom overkomt mij dit? Spijt. Had ik maar… Jaloezie….

Je wilt dat dingen anders zijn dan dat ze zijn, daar hou je je aan vast.

Ook spullen kunnen je levensenergie belemmeren doordat je blijft verzamelen en niet weg kan gooien. Plannen en ideeën die maar niet tot uitvoering komen, drukken op je.

Ergens willen we een status quo die prettig is altijd behouden. Of dingen die moeilijk zijn, kunnen toch een sterke binding met je identiteit hebben gekregen, waardoor je het ook niet los kan laten. Het vakantie gevoel willen we in het dagelijks leven vasthouden en waarom lukt dat dan niet?

We leven te veel in het verleden of in de toekomst. We willen niet laten gaan wat eerder goed voelde of functioneel was, met een bepaalde klacht kreeg je aandacht, vakantiegevoel, spijkerbroek die niet meer past. En we willen een idee wat we hebben van iets in de toekomst waarheid zien worden. Maar hiermee verlies je de pareltjes van het moment!

Het leven is geen status quo, het is een voortdurend proces van komen en gaan. Alles vergaat! Zie ook mijn blog: Alles wankelt, 1 ding is zeker.

We zijn vaak met ons denken niet bij de directe waarneming en daardoor vertroebelt de directe waarneming*. Maar een feit is dat we in het NU leven.

Nu kun je ervaren dat je nat wordt door de regen, je naar de hemel kijkt en ziet een sprankeltje blauwe lucht in de verte, het wordt een beetje koud aan je lijf, want je hebt geen regenjas aan, je rent je buiten adem om te schuilen, wow er stopt iemand en vraagt of hij wat voor je kan doen. Voordat je het weet heb je een lift naar huis, waar je een lekker warme douche neemt en daarna een  kop thee, hmmm dit intens beleven dat is loslaten. Vertrouwen dat het leven is zoals het is en er altijd van alles te voelen en ervaren is! Dankbaar en verwonderd ZIE je het gebeuren en ergens klopt het altijd, tenzij je ideeën erop zet, van hoe het eigenlijk anders zou moeten zijn, dan ga je voorbij aan de directe waarneming. Ideeën zijn prima om plannen te maken, maar stel je open voor het onverwachte wat daarbij altijd een rol gaat spelen.

Controle op het leven hebben kan niet, je kan doen wat de gegeven situatie van je vraagt, vanuit een open houding. Dan heb je ultiem LOSgelaten en laat alles waar je bang voor bent zichzelf los.

Hmmmm, door dit te schrijven word ik warm en blij. Spontaan vormen zich de woorden en zinnen en daar vertrouw ik op. Dit lukt me steeds meer ook op andere vlakken.

varenWaar ik afgelopen week de meeste moeite mee had is mijn kinderen loslaten. Ik zie van alles gebeuren en denk dat het anders moet. D. moet dit jaar echt aan de bak met school, maar ik zie de deadline naderen van zijn portfolio. M. moet zijn school opstarten, maar is niet lekker, kwakkelt al de hele zomer en gaat maar niet naar de huisarts……en L. tja die is 9 en stroomt lekker mee……

De kunst van het opvoeden, ultiem loslaten van mijn ideeën over wat goed is, vertrouwen dat zij genoeg hebben geleerd en in zich hebben om hun leven vorm te geven. Waar bemoeder ik wel en waar laat ik????

TIP: Bekijk wat je hebt opgeschreven bij de eerste tip en doorvoel per punt wat voor voordeel je eraan hebt dat je het vasthoudt. Daarna doorvoel je hoe het is als het zich los zou laten. DOE niet iets speciaals, observeer je gevoel en gedachtes erbij. Schrijf er eventueel dingen over op. Laat het verder en kijk wat het de komende week doet……

Geniet nooit met mate,

liefs Marjan ❤sta jezelf te te Zijn waar je bent


*Directe waarneming, alles wat je waarneemt vanuit je zintuigen (ruiken, proeven, zien, horen, voelen, geest). Direct waarnemen geeft er geen oordeel aan en haakt niet aan bij eerdere gelijksoortige waarnemingen en de gevoelens die daar uit ontstonden. Dus een objectieve waarneming, dit oefen je door meditatie en mindfulness.

wat is mindfulness


bewustzijn·creatief denken·Lifestyle

Tastbaarheid der Dingen

Posten van kaartjes en zo meer

Zomaar een ingeving, zittend op mijn ‘werkkamertje’, bracht me zoveel plezier en ik kon dat plezier ook weer delen, waardoor het nog fijner was.

Op facebook en instagram

vintage, kaartje schrijven
Kaartjes overgeleverd van oma, moeder en tante.

postte ik dat de eerste 5 likes een echt kaartje zouden krijgen. Dit kaartje kwam uit de oude doos en kreeg een nieuw leven.

Het gaf me ook een inzicht en een hernieuwd gevoel voor Tastbare Dingen. Voor hoe enorm belangrijk dat is en dat je daarmee de tijd verstilt en de aandacht verscherpt.

Ik ben weg van sociale media en de computer, ik vind het heerlijk hoe makkelijk ik met mensen in contact kan staan, kan bloggen, mooie plaatjes en dingen die me raken kan delen. Ik zie daar de eindeloze mogelijkheden wel van in, maar ik merk ook dat juist het echte leven weer waarde krijgt op een andere manier. Juist doordat alles zo makkelijk en snel te doen is via het worldwideweb is er een verlangen die wil aanraken, die aandacht en tijd wil nemen, die wil ruiken, proeven, voelen……Want dat is echt en echt is zo echt, zo hier en nu, zo tastbaar, zo rijk, zo………

Best moeilijk in woorden te vatten. Hoe zou jij dat beschrijven, zeggen, hoe ervaar jij het?

wild plukken en genieten
Augustus 2012, oogsten.

Als ik naar afgelopen week kijk werd ik zo gelukkig van de tijd en ruimte die ik kon maken voor tastbare dingen. Ik ben sowieso gelukkig dat ik mijn leven in een richting gecreëerd heb waarbij ik dat ook kan doen, waarbij ik niet meer (ik schrijf het nog maar eens op) als een ‘kip zonder kop’ achter mezelf aanloop en alleen maar kan verlangen naar:

  •  Zelf brood bakken.
  • De was buiten ophangen en er zijn om het binnen te halen als er een bui aankomt.
  • Kaartjes schrijven, dagboek schrijven, ideetjes in schriftje schrijven.
  • Thee of koffie leuten met lieve, inspirerende vrouwen (meestal) of mijn geliefde Ed.
  • Alle tijd hebben om nog even op het schoolplein rond te hangen, gymkleding na kan brengen, er staan als hij uit school komt en hij niet naar de buitenschoolse hoeft, vriendjes mee kunnen komen, spontaan.
  • Lekker koken voor vrienden, in alle rust een recept uitzoeken en boodschappen doen.
  • In de bieb de leukste boeken uitzoeken en een stapel inspiratie mee naar huis nemen.
  • Ideetjes uitwerken voor mijn huisrestaurantje.
  • ………….
  • ………….

De tastbaarheid der dingen 

home made breadwas ophangennomnomnom

Het zelf doen of  veel werken, zodat een ander het voor je kan doen. Je kan kopen waar een ander voor jou tijd in heeft gestoken. Tijd heeft veel met tastbaarheid te maken, met het proces; Zelf maken van een brood of een brood kopen. Je kinderen zelf van school halen of een ander ervoor betalen.

Dat ‘basic’ gevoel dat je contact maakt met wezenlijke dingen dat geeft een heel ander vreugde,- of geluksbeleving dan als je veel geld hebt en alles kunt kopen wat je hartje begeert. Niet om er een waarde-oordeel aan te geven, want terug naar begin 1900 hoeven we echt niet, maar meer om het verschil bewuster te beleven van de aandacht en de verstilling die het geeft om meer Tastbaarheid in je leven terug te winnen. Je kan gewoon eens proeven, ruiken, voelen waar jij naar verlangt en kan je dat weer wat meer in je leven integreren?

Kijk eens wat het met jou doet? Iets kleins kan al veel vreugde geven. 

Ik kreeg eens een droger en gebruikte hem steeds meer, totdat de elektriciteitsrekening torenhoog bleek. Ik heb hem meteen weggegeven en hang nu weer de was op. Een heerlijk momentje voor mezelf en ik voel de kleding en verzorg het voor het gezin op een heel andere manier. Ik voel er als ik het zo opschrijf een warme tinteling door in mijn lijf, een geluk dat het kan. 

Met mijn intellectuele, feministische achtergrond, keek ik neer op huishoudelijk werk, ik hield er ook niet van. Op de een of andere manier herontdek ik dingen die ik met mijn hoofd niet voor mogelijk had gehouden, maar waar ik nu ineens gewoon in sta en het is super leuk. En wordt steeds leuker…….. 

Deze inzichten voelen nog heel onwennig aan, wat is jouw ervaring? Wat komt er bij jou op als je dit zo leest?

Tast rond in je leven en onderzoek dit of dat en zie wat het met je doet.

inspiratieLiefs Marjan, ❤


Reacties en delen, zie hieronder, welkom. Mail gerust naar: Psycholoog Bloem

Foto’s van mezelf en Ed Stokman.

co-creatie·creatief denken·Persoonlijke ontwikkeling

Zelfonderzoekje

‘Worden wie je bent’

Op de vrije school is het doel: ‘Worden wie je bent’. Door een diversiteit aan te bieden van mogelijkheden, kunst, cultuur, handvaardigheden, sport, etc. Ga je dat ontdekken en eindig je na 12 jaar met een eindwerkstuk. Inmiddels ook met een examen en is het afgekalfd tot 12 jaar vrije school, het was 13 jaar. Maar nog steeds een prachtige weg. Mijn oudste zoon heeft het hele pad doorlopen. Nog met de groep waarmee hij op de kleuterschool heeft gezeten, dit hebben ze ook moeten loslaten, de groepen selecteren zich nu vanuit niveau. 

Hij studeert in Amsterdam en de harde kern trekt al vanaf 4 jarige leeftijd met elkaar op, zo bijzonder. En allemaal mooie mensen geworden. Alhoewel het niet meteen betekent dat je weet wat je wilt studeren, studies zijn ook niet altijd de weg om helemaal JIJ te zijn. 

Heb je nu niet dit geluk gehad of matchde je niet met het vrije school onderwijs, dan is er nog steeds heel veel mogelijk, maar zal je dat zelf meer op moeten gaan zoeken. Dit kan ook als je al 50 bent, het is nooit te laat om helemaal Jouw Intenties te gaan volgen. Die intenties heb je meegekregen, dat kun je karma noemen of genen, dat doet er niet zoveel toe. Iedereen kan voelen dat je altijd naar bepaalde dingen toegetrokken wordt en andere dingen laat liggen. 

Laten we een zelfonderzoekje gaan doen.

Neem de tijd om wat weg te kunnen dromen en daarna dingen op te schrijven.  Laat komen wat er komt aan beelden, gevoelens, ideeën, verlangens. Zonder te censureren, zonder er kritisch naar te kijken. Alles open en alles is mogelijk. (Het is jouw voorstellingsvermogen er gebeurd nog niks).

De volgende vragen kunnen je daarbij helpen.

  • Wat deed je vroeger graag, spontaan. Kan je 10 dingen opschrijven? 1 is al prima hoor!
  • Loop door je huis of kamer en laat je raken door wat je daar hebt verzameld, schrijf over minimaal 1 ding.  (Wat? waar? hoe? vragen kunnen helpen.) Begin met wat het is en er komt vanzelf meer.
  • Heb je spijt van bepaalde keuzes? Wat had je anders willen doen, maar kreeg je b.v. de kans niet voor of zag je toen de kans niet voor. Niet om in spijt te gaan zitten, maar meer om te kijken wat was je intentie, eigenlijk? Op welke basis maakte je die keuzes? 
  • Op wie of wat ben je jaloers? Welke aspecten benijd je in die ander? Zou je dat eigenlijk zelf ook niet willen? Schrijf erover.
  • Waarbij vergeet je de tijd en twinkelen je ogen, gaat je hart van open en krijg je energie? Dit kan van alles zijn. Bv. herhalende handelingen met handwerken vind ik heerlijk, kijken naar kinderen, nergens heen hoeven en toch op pad gaan, schrijven.
  • Als je in een boekenwinkel of bibliotheek loopt welke afdelingen bezoek je dan altijd?
  • Waar denk je vaak aan, maar schuif je maar weg, omdat het niet haalbaar lijkt? (Ik hou de mijne nog even geheim, is vaak teer en kwetsbaar.) Gedachten, het kan ook een onderbuik gevoel zijn of een beeld. Schrijf of teken erover.

Je kan met deze suggesties een tijdje aan de slag gaan, laat het weer even liggen en loop ermee. Schrijf of teken en plak erover, leef een tijd met een open ruimte waarbij je kan voelen, ‘hé er is van alles mogelijk, tot nu toe heb ik van alles gedaan en geleerd’. Wellicht klopt het al heel erg, maar vaak ligt er ook nog een schat verborgen die ontdekt wil worden.

droom groot
Inspiratie gaat  bloeien!

Je hoeft dit niet perse in werk te zien, het kan en is heel leuk. Want wat is er leuker dan dat je werk, je passie is? Maar naast je werk kan je heel veel doen aan wat dicht bij je ligt, bij jouw intenties en dromen.

Door met de bovenstaande vragen te werken, ben je eigenlijk al aan het creëren. Dus let goed op wat er aan ‘toevalligheden’ kunnen gebeuren. Er is zoveel meer mogelijk dan je denkt en het kan heel moeiteloos waarheid worden, vaak uit onverwachtse hoek.

Zo kwam ik een jaar geleden in de keuken terecht bij een retraite en was ineens aan het koken, de kok werd ziek, en ben ik nu bezig met een huisrestaurantje…………..

Je kan een klein stapje zetten bij iets wat je ontdekt uit het zelfonderzoekje of wat eigenlijk altijd al ergens aan je aan het trekken was………

Leuk als je het me laat weten, ❤   

Be Happy

Ik wens je een verrassende week,

Marjan


Mail voor Marjan, Psycholoog Bloem