Magic Monday·overgang

50 is de helft van 100, duhuh…

Processed with Rookie Cam

Het voelt als aan de tweede helft van mijn leven beginnen, 50 worden.

De laatste tijd was ik gefascineerd door vrouwen die al 100 waren en super inspirerend.

Ik dacht stel dat ik 100 word, dan ben ik nog maar op de helft…

Dat stemt me optimistisch, ook als het niet zo is.

Het geeft me vrijheid om te denken dat het leven nog tijd heeft, veel tijd.

Op het moment voel ik me rustig en oké met het leven zoals het is. Het gekke is, dat het daardoor ook oké is om te sterven. Deze paradox geeft me vrijheid.*

Dat is natuurlijk wel eens anders geweest. Depressie, burn-out en overgang doorworstelen heeft me dit gevoel van rust en acceptatie gebracht.

Denk je dat het saai is? Dacht ik ook altijd, maar nee.

Overal en altijd is er wat te genieten.

Door dichtbij mijn gevoel te komen hoef ik nergens heen, maar is alles mogelijk.

Het is, om het wat zweverig te zeggen, de weg van het hoofd naar het hart. Niet langer bedenken waar het heen moet, wat ik precies wil met mijn leven of nogal dwingend iets door willen drukken. Iets door drukken terwijl de stroom maar niet meekomt.

Nee, veel meer zijn waar ik ben, met aandacht. Zien dat een plee schoonmaken niets beter of slechter is dan een boek schrijven of een  succesvolle ondernemer zijn.

Als er werkelijke aandacht voor  datgene is waar ik mee bezig ben is dat de volle glorie van mijn leven.

Lastig in woorden te bevatten.

Door in de ervaring te stappen, het voelen van een sprankel, een lach of een traan, daar helemaal bij blijven.

Je hoeft tenslotte  nergens naar toe. Waar je bent, daar ben je en daar is de magie, de verwondering.

Moeiteloos en als vanzelf ontvouwt zich van alles. Je maakt nog steeds keuzes, maar weet dat het eigenlijk altijd goed is welke kant je ook opgaat. Want je bent daar helemaal en daar is het oké.  Je hebt dit vast al eens ervaren. Wat gebeurde er toen? Hoe voelde je je?

50 is de helft van 100, duhuh.

Er is tijd, tijd wordt intens als je aanwezig bent of het nu nog 3 maanden is of nog 50 jaar. Dan verdampt tijd…

Liefs Marjan, ❤


MAILtoMARJAN

* Paradoxen maken verbinding tussen dualiteit. Het is niet het een en niet het ander, maar ook     weer wel. Ruimte en vrijheid is daar te vinden, door niet vast te zitten aan het ene of het andere.

Hmmm heerlijk…

img_1517
Boeddhisme to live by…

 

inspiratiecoaching·overgang

Gabrielle´s Song

Gabrielle’s Song om te gaan sprankelen

In de geweldige film ´As it is in heaven´ (Kay Pollak, 2005), komt het prachtige lied van Gabrielle voor.

Gabrielle gaat helemaal staan voor wie ze is. Dit is inspirerend geweest voor veel vrouwen. De film is zelfs therapeutisch gebruikt. N.a.v een blog over de overgang kreeg ik een reactie van een trouwe lezeres waarin zij benoemde dat zij zoveel aan dat lied heeft gehad.

Dat is ook wat er in de overgang vaak gebeurd. Tijd voor jou! Als vrouw en moeder heb je voor je nest gezorgd en jezelf daar vaak ondergeschikt aan gemaakt. Maar rond je 45 ste komt daar verandering in. Je zorg hormonen verminderen en je kinderen worden zelfstandig. Het is een natuurlijk proces, een overgang naar een nieuwe fase.

Lees hier het blog.

Mijn lief, die gitarist is en veel met zang doet, heeft voor mij dat prachtige lied een paar jaar geleden bewerkt, als cadeau. Wij hebben het met een groepje ook regelmatig gezongen, heerlijk bevrijdend.

Ik deel hier de Nederlandse bewerking van hem met je, speciaal voor mijn trouwe lezeres, :-). Een beetje meezingen dan loopt het lekkerder :

Marjan´s lied

Het leven is nu van mij deze korte tijd op de aarde, mijn verlangen brengt mij nu hier, alles wat mij ontbrak en gaf.

Het is toch de weg die ik koos, mijn vertrouwen was eindeloos, maar dat kleine wat ik ooit zag, van de hemel die ik nooit vond.

Ik wil voelen dat ik leef al mijn dagen lang. Ik wil leven hoe ik wil.

Ik wil voelen dat ik leef, wetend dat het goed is nu.

Nooit verloor ik mijzelf, want het sliep alleen nog in mij. Misschien had ik ook nooit een keus, dan de wil om te leven.

Ik wil gelukkig worden, zijn wie ik ben. Op mijn kracht zo sterk en vrij. Uit het donker komt nu licht.

Ik ben hier en het leven is alleen van mij. En de hemel waar ik van wist, bleek ergens daar te zijn.

Ik wil leven zoals ik wil.

Hier het you tube filmpje

Impressie van het lied met zelfgeschreven muziek erbij. Wil je het gebruiken, dan kan ik het je sturen.

 

Ik hoop dat het jou ook inspireert.

Wat zijn dingen die je inspireren of waar zou je een blog over willen lezen?

Klik hier: MailMarjan, of laat een reactie achter, hieronder.

Liefs Marjan, ❤


film
Klik om naar de dvd te gaan.
Gezondheid·overgang·passie

Gastblog: Wallen

We kwamen aan de praat, door een foutje in mijn post op Facebook. We kennen elkaar ook uit het echte leven. En ineens dacht ik, wat leuk ik vraag of ze een gastblog wil schrijven. Ik weet dat Esther Speklé van schrijven houdt. Een co-creatie moment. En nog dezelfde ochtend verscheen een heerlijk blog in mijn PB box op Facebook.

Wallen                                                                           

Zo gemakkelijk als de wallen onder mijn ogen verschijnen en zich uitbreiden! Als het geld in mijn portemonnee zich nou zo zou vermeerderen?!
Zomaar, ’s ochtends wakker worden en poef, weer een hele bups erbij. Ik kijk als ik net opgestaan ben tegenwoordig maar liever even nog niet in de spiegel. De wekker gaat een, twee, drie keer en ik strompel richting badkamer. Links het lichtknopje, links de spiegel en rechts richting de wc. De truc is dan om op de tast het licht aan te doen en fluks me om te draaien. Want oei, waar ooit het velletje strak en stralend was, zijn inmiddels rimpels verschenen en dus die wallen, waarvan mijn moeder zou vragen of ik ze ga verhuren. Nu is dat een familiegrapje, wat dus moeilijk uit te leggen valt. Je snapt ‘m zonder uitleg of niet? Denk ik? En dan tegen de tijd dat ik ‘eraan toe ben’, inspecteer ik de boel maar eens. Rimpels, flubbers, grijs haar en meer van zulks.
levenskunstEn halleluja, IK LEEF!! Hard op weg richting een halve eeuw oud en met een bagage van heb-ik-jou-daar aan dramatische gebeurtenissen in de afgelopen jaren.
Het lijf wat wel honderd jaar oud voelt, door ziek en zeer. Oh, wat doet mijn lieve lijf zeer. Maar ik ben er nog en dat is wat telt! De mooie dingen zien en ervan genieten, want dat lukte me heel lang niet. Het leven opnieuw inrichten, herwaardering is op z’n plaats. Wat is nu belangrijk? Die wallen niet. De rimpels zullen me een zorg zijn. Mijn haar heb ik in alle kleuren rood destijds beschikbaar gehad, maar no way dat ik er nu chemie in stop; laat maar lekker gaan. En zo erg grijs is het nog niet…
Een van de voordelen van chronisch ziek zijn is de hele bult tijd die ik om handen heb nu. Een groot deel daarvan heb ik nodig voor dat ziek zijn en alles wat daarbij komt kijken. En de rest besteed ik tegenwoordig graag aan wat op dat moment belangrijk voor mij is. Want als ik iets ben gaan waarderen in dit leven is het ‘dit moment’. Goed eten, genieten van de mensen die ik lief vind, mijn hond, de natuur op de mooie plek waar ik woon. En de leuke dingen die zich zomaar voordoen. Niet teveel over nadenken, voelt het goed? Doen!!freer
Dus toen vanmorgen Marjan mij vroeg of ik een gastblog wil schrijven, zei ik: ja! Leuk! Want dat doe ik graag, schrijven! Ik lees graag Marjans blog, want er is zoveel herkenbaar. En dat is wat we allemaal graag willen, herkenning in de mensen om ons heen. We zoeken gelijkgestemden. Ben jij al in de overgang? Ik bedoel maar…. Als je hierop ‘ja!’ denkt of zegt of voelt en meteen daar vanalles over weet te melden… Want het is fijn om ‘samen’ te doen en zijn. Ik moet dat een beetje opnieuw leren. Anderen deelgenoot maken van mijn leven. En met een ziek lijf dat niet alle dagen de deur uit wil, is schrijven en lezen echt fijn.
Wie weet, blijft het hierbij en vraag je je over een poosje niet meer af wie dat nou was van wie je dit blog las. En wie weet zien we elkaar hier nog eens vaker.

~ Esther


Esther schrijft graag en wil graag de erkenning van haar geploeter. Dus lezen mag en delen mag, maar altijd met vermelding van de bedenker van dit leuks.
 
 
overgang·persoonlijk blog·Persoonlijke ontwikkeling·Vrije Vrijdag Inspiratie

Overgang naar een nieuwe fase

4. Overgang

In een serie van 4 blogs schrijf ik over de fase naar 50 jaar toe. Met ontdekkingen waardoor ik kan zeggen: ‘Up to 50 with a big Smile’.

De generatie van mijn moeder (1933-2012) die sprak niet zo over gevoelens. Na de oorlog moest je flink zijn en blij dat alles weer beter werd, de opbouw van het land was belangrijk, niet zeuren, schouders eronder e.d. In de jaren 60 kregen ze kinderen, een tijd van revolutie en opstand, maar kon je dat wat je mee gekregen had zomaar transformeren? Therapie en sensitivity trainingen raakt in en daarmee kwam ‘gevoel’ op de kaart te staan.

De overgang daar sprak je niet over. Mijn moeder was niet te genieten, met regelmaat, en kon enorme bloedingen hebben. Later was ze dat allemaal vergeten, wellicht speelde haar dementie al mee. Ik weet wel dat ze er last van heeft gehad, in ieder geval. En ik ben er al een aantal jaar met vrouwen over aan het praten en dat is heerlijk! Beetje klagen, herkenning zoeken en er vreselijk om lachen. We staan samen sterk!

Dikke kus en knuffel voor mijn lieve vriendinnen!

Maar ook is het een weg die je alleen gaat, een weg naar binnen. Alles wankelde, alles was me te veel, alles, alles, regelmatig bracht ik een dag in bed door, omdat ik niet meer kon. Ik ben een rigoureus type, als ik het zat ben, ben ik het zat en stop (na heel veel geduld). Dus in de afgelopen 9 jaar, mijn baan opgezegd in crisistijd, in therapie gegaan, steeds meer dingen losgelaten die niet meer voegde. En nu, bijna 49, totaal ZEN….hihihi.

Nee, maar ik merk dat er mooie nieuwe dingen aan de horizon gloren. Ik heb met 40 jaar nog een derde kindje gekregen, daar waar sommige vriendinnen er nu bijna uit zijn. (Mijn oudste zoon is ook al uitgevlogen). Inmiddels is er veel meer tijd voor mezelf gekomen, geen ouders meer, waar veel zorg naar toe ging, kinderen steeds groter, geen vervelende leidinggevenden meer, etc…..

Het is wennen om helemaal te voelen dat IK aan de beurt ben, dat ik niet meer alleen voor anderen hoef te zorgen, maar dat ik kan voelen dat ik op de eerste plaats kan komen. Dat moet eigenlijk altijd, alleen door de zorg voor gezin en opbouw carrière, vergat ik dat meestal. Fysiek kon ik het ook wel aan. Door de fysieke veranderingen van de overgang, is het niet meer mogelijk mezelf te veronachtzamen.

bezinning overdenking persoonlijke ontwikkeling
Veel tijd nemen voor bezinning en overdenking
(Lizzy Hohlenberg, 1905)

Veel vrouwen worden tussen de 40 en 50 jaar ‘burn-out’ en dat heeft hiermee te maken. Het fysieke lichaam zegt als het ware stop, waardoor je ziel tot bezinning kan komen. Eigenlijk prachtig, maar zeker niet makkelijk.

Geef jezelf de tijd en de ruimte om naar binnen te gaan en te voelen wat er werkelijk geleefd wil worden. Waardoor je, als je ‘nest’ leger wordt, heerlijk kan genieten van nog jaren waarin je kan schenken. Pareltjes die je hebt ontdekt door ervaring, kennis en intuïtie. Een nieuwe fase waarin je Wijs bent en Weet van de geheimen van het leven! ❤

Schaterlach
Frankrijk 2013

Mijn glimlach wordt een grote schaterlach. Een ‘Big Smile’ om het leven waarvan ik weet dat hetgeen belangrijk leek, relatief is en voorbij gaat. Waarbij ik weet dat als ik voor mezelf goed zorg, ik een warme vrouw kan zijn voor mijn kinderen en vrienden en ik daar eigenlijk niks bijzonders voor hoef te doen.                          

Niks meer dan gewoon mezelf te ZIJN! 

persoonlijke ontwikkeling
Laat het maar gebeuren……

Dus:  ‘Up to 50 with a Big Smile’.

Liefs Marjan ❤

Blog Serie: ‘Up to 50 with a big smile’:

  1.  Zilveren Lokken
  2.  Gouden Vondsten
  3.  Alles Wankelt, 1 ding is Zeker
  4.  Overgang naar een nieuwe fase

Heel leuk als je een reactie wilt geven. Mag ook via de Mail .

Heb je ondersteuning nodig in deze fase van overgang, dan kan je me ook mailen voor een wandelcoaching, mailcoaching of therapie.  MAIL, klik hier.

Foto’s: ‘Selfie’ Ed Stokman, rest; pinterest.

wijsheid
Heeeeeerlijk!
mindfulness·overgang·Persoonlijke ontwikkeling·Vrije Vrijdag Inspiratie

Alles wankelt, 1 ding is Zeker

Derde uit de blog serie: ‘Up to 50 with a big smile’

In een serie van 4 blogs schrijf ik over de fase naar 50 jaar toe. Met ontdekkingen waardoor ik kan zeggen: ‘Up to 50 with a big Smile’.

Met 39 jaar kreeg ik een baan, waarvan ik dacht er tot mijn 65 ste te blijven, psycholoog in een antroposofische ggz instelling. Ik vond het geweldig, heb er met plezier gewerkt en enorm veel geleerd. Maar het bleek toch allemaal anders te gaan, nu 9 jaar later heb ik al 5 jaar mijn eigen praktijk en ook dat wankelt. 

Vaak dacht ik, kon ik maar goed schilderen, dan zou ik lekker schilderijen maken en niet al die zorg om een ander hoeven hebben. Dáar had ik mij in gespecialiseerd en, al zeg ik het zelf, ik ben er goed in. Luisteren, geruststellen, oplossingen samen zoeken…. Maar, maar, maar……..mijn energie liep terug en de reserves raakten volledig op. Burn-out en een depressie van alle zorg en aandacht voor de ander en te weinig aan mezelf gedacht. Nog steeds ben ik daar niet heel goed in.

Alles wankelde en ik twijfelde overal aan. Ik kwam in een grote innerlijke leegte en móest mezelf wel opnieuw ontdekken. Ik ontdekte wat mij voeding gaf, dat ik aan mezelf moest gaan denken (jahoe, mijn cliënten vertelde ik dat ook al jaren, maar dat zegt niets over hoe je dat voor jezelf toepast…..)

Dus naar een psychiater gestapt en daar wekelijks gepraat, gepraat, gepraat. Dit is zuiverend en helend geweest. Wow, ook fijn dat ik dat een ander kon geven, maar er moest een onontgonnen gebied ontdekt worden en die heeft te maken met creativiteit en gevoel. Het staat los van hoe ik op de maatschappelijke ladder sta, hoe ik aan mijn geld kom en al helemaal los van mijn ego……..

Alles wankelt en 1 ding is zeker, ik ga dood…… en jij ook.

Door de vergankelijkheid van het leven te doorvoelen, wordt alles anders en relatief.

Maar dan is ook alles mogelijk, dan is er een groot loslaten en openen voor wat er (nog) geleefd wil worden.

Ik maak andere keuzes. Dagelijks valt er weer wat weg, de conditioneringen zijn sterk en steken vaak de kop op. Vanuit een diep besef van dood gaan, overwint de vrijheid die er is. Niks is zeker en dus is alles mogelijk, die paradox. 

Niet dat ik nog een groot schilderes zal worden, alles is mogelijk binnen mijn ziel en wezen, mijn pakket aan kwaliteiten. Hoe, dat is een ontdekkingstocht.

Zo kwam er op mijn pad het vegan koken voor retraites en zie ik dat mijn aandacht al mijn hele leven uitgegaan is naar de gezonde keuken. Kookboeken mijn favoriete afdeling in de bieb is en ik er heel blij van word. Dit ga ik verder uitbouwen. Ik vertrouw op toevalligheden die een goede richtingaanwijzer voor me zijn.

In mijn vorige blog vertelde ik al kort over andere dingen waar ik nu tijd en ruimte voor maak. Mijn vak en ervaring deel ik steeds meer door te schrijven/bloggen. Mijn praktijk neemt langzaam een andere vorm aan die past, door wandelcoaching en sessies in mijn gezellige tuinhuisje. Zonder protocollen en ingewikkelde procedures.

Ik heb geleerd in het NIET WETEN te gaan staan. Niets weten is alles Zijn. 

Niet weten is dood gaan, ultiem loslaten en vertrouwen dat er altijd weer wat gaat ontkiemen, groeien en bloeien. Doodeng, maar het went, 🙂

wabi-sabi
Niets is er voor altijd

Hoe is dat voor jou? Doe je wat je echt wilt? Wat houd je tegen?

Liefs Marjan


Blog Serie: ‘Up to 50 with a big smile’:

1. Zilveren Lokken

2. Gouden Vondsten

3. Alles Wankelt, 1 ding is Zeker

4. Overgang naar een nieuwe fase

Mail to: Psycholoog Bloem.

Heel leuk als je een reactie wilt geven, dit kan hieronder. Is dit een te abstract verhaal? Of kan je het meevoelen? Wat heb je nodig om het helder(der) te krijgen? Ik schrijf er graag over.

Mag ook via de Mail Psycholoog Bloem

Foto van Ed (mijn partner) in Vezelay, France. Wabi Sabi pic van pinterest.