Slow Life

Fijngevoelig vertragen

Een doordouwer, een aanpakker, ideeën, ervoor gaan, enthousiasme, genieten, niet altijd voelen, vele ballen hoog houden, agenda gevuld, druk, vol en ook leuk, maar…

De keerzijde ervan heeft me ingehaald.

Het duurde nog wel even voor ik dat toe kon geven.

Dat toe gaan geven is de ommekeer naar een ander leven.

Maar ik zit nu nog in een niemandsland, ik wist alles altijd goed of ging voor een ‘quick fix’, snel met mijn hoofd en creativiteit.

Al schreef ik over ‘slow your life’, nog steeds liep ik mezelf voorbij.

Het is verslavend en als de pit er niet uit is blijft het voort gaan.

Wat ik ontdekte (o.a.) is dat ik mezelf niet hoef te bewijzen, dat ik waardevol ben wat ik ook doe.

Dat ieder mens waardevol is, gewoon, omdat je er bent.

Dat ik fijngevoelig met mezelf om kan leren gaan. Mijn intuïtie eerst voor mezelf kan gebruiken en dan pas voor een ander.

Vertragend voelen wat er is in elk moment.

Dat kost tijd, geduld en compassie en voor het eerst in mijn leven zak ik daar steeds meer in. Met hier en daar voelen dat er verzet is en oude patronen zich opdringen.

De pit is eruit en ik zet stapjes naar een nieuwe manier van met mezelf en het leven omgaan.

Nieuw, maar niet vernieuwend of hoogdravend, gewoon gewoon.

Schoorl aan zee

De zee was mijn grote vriend deze zomer, drijvend op het water, stoeiend met de golven.

Het tuinhuisje werd een tempeltje voor meditatie.

De keuken mijn favoriete plek om heerlijke kleurrijke vegan gerechtjes te creëren.

De zolder mijn me-time plek om terug te trekken.

De lieve mensen om me heen.

De vulpen die mijn schrijven vergezeld.

Het bos, de duinen, de tuin, bloemen, vogeltjes, vlinders, de blauwe of grijze luchten, ik ben het allemaal aan het omarmen.

Wat is echt belangrijk? Keuzes maken die helend zijn.

Hoe doe jij dat? Wat roept dit bij jou op?

Geef een regeltje hieronder:

Liefs Marjan, ❤

Zo zitten, en turen, in het niks en toch is het alles.

gezin·Slow Life

Wat een dagelijkse offline periode in ons gezin doet.

In september hebben we als gezin een offline periode ingevoerd. De aanleiding was dat ‘dat ding’ toch aandacht vraagt en er altijd wel 1 gezinslid ‘even’ iets moet checken.

Ons jongste kind ging naar de middelbare school (en kreeg een Iphone) en we voorzagen dat we steeds minder invloed zouden hebben op het online gebruik en wilden daar iets tegenover zetten.

Van 17:45 tot 19:00 hebben we allemaal onze Iphone ingesteld op ‘tijdslimiet’. (Ga naar instellingen, dan schermtijd, dan apparaatvrije tijd). We houden elkaar aan die regel. Dat is nodig, want de neiging is erg sterk, toch even te kijken…

We eten samen en dan is er nog tijd over. We ontdekten dat er dan verveling optreed, maar als je daarbij blijft er iets creatiefs voor in de plaats komt.

Probeer maar eens uit het is echt een aanrader.

Het versterkt de band, zo zijn we stukjes uit de krant aan het lezen, praten daarover of we tekenen, bespreken de dag, etc.

Wat ik enorm leuk vind is dat we elkaar zijn gaan voorlezen. Zo lezen we momenteel Jan Terlouw, Oorlogswinter en hebben we Hebzuchtgas van hem net uit. Ook lazen we boeken van Simon van der Geest.

In de Trouw las ik een artikel over voorlezen en de kracht daarvan; De stem van een bekende geeft extra warmte. Zo is ook het luisterboek ontstaan, door de neef van Renate Rubinstein, die haar boek wilde voorlezen aan Annie M.G.Smith en nog iemand, dat heeft laten opnemen door haar neef en zo ontstond het eerste luisterboek. Hij is het nl. gaan uitgeven.

Ook las een dochter haar vader voor, omdat hij niet meer zelf kon lezen en nog wel graag een aantal boeken wilde horen. Ze las life, maar ook nam ze stukjes op met haar Iphone.

Het geeft een prachtig tegenwicht t.a.v. de online/onechte wereld. Een warm gezinsmoment, elke dag.

Ik vroeg mijn partner: ‘Zou jij voorgelezen willen worden als je zelf niet meer kan lezen en wat wil je dan horen? Hij zei dat hij Coetzee dan wilde horen, zijn lievelings schrijver. Gek genoeg kan ik er naar uitkijken om daar aan te beginnen. Dat kan natuurlijk ook al eerder…

Welke schrijver zou jij willen horen? En door wie zou je voorgelezen willen worden?

Om een tegenwicht te bieden aan online zijn en minder echt contact, is het heerlijk om te gaan voorlezen, hoe oud je ook bent. Het is daarbij heel intiem om te doen.

Als je het zelf wilt ervaren heb ik een paar tips uit het artikel van de Trouw Tijd bijlage (15 februari 2020). Klik naar het hele artikel.

  1. Begin met een boek dat je al kent. Een spannend boek doet het meestal goed.
  2. Blijf jezelf en geneer je niet.
  3. Een verspreking of een verkeerde klemtoon is niet erg, ga gewoon door.
  4. Geef een verhaal kleur met je stem, maar maak het niet theatraal. Dat is al gauw vermoeiend.
  5. Stop er liefde in.

Mijn tip: Offline en heerlijk voorlezen als een dagelijkse gewoonte invoeren en kijk wat het doet. Na een week verlang je er naar, misschien al eerder….

Zie meer tips voor ‘offlinen’, klik hier.

Ik ben benieuwd naar je ervaring, geef een reactie hieronder.

Liefs Marjan, ❤

Slow Life

Het leven te leven

Elizabeth Gilbert zegt dat haar belangrijkste dagtaak is: het leven te leven.

Die uitspraak raakte me. Denkend aan dat toen ik nog op facebook, instagram en twitter zat, veel bij mij binnen kwam wat betreft succesvol zijn met je passie.

Het leek wel een wereld waarin iedereen zijn passie volgde of ging volgen. Al het mooie werd geselecteerd om te delen.

Natuurlijk met uitzonderingen, ook ik deed mijn best met mooie foto´s, bijzondere quotes, druk bezig met inspirerende mensen volgen, etc.

Maar ik voelde me daar niet gelukkig van worden. Het gaf me enorm veel stress en mijn gedachten waren vaak bij; hoe ik dit in een mooie post zou kunnen omzetten. En dit is dan een stukje van mijn leven. In plaats van mijn leven te leven, zonder het posten en het volgen van andermans posts.

Gelukkig, ja dat maakte me gelukkiger, heb ik het allemaal losgelaten. Alleen na ruim een jaar ben ik weer op linkedIn gegaan, omdat ik wilde connecten met mensen die beroepsmatig met dingen bezig zijn, waar ik me in wilde verdiepen. (Daarover later meer).

Toen ik een aantal gekke berichtjes kreeg, was de maat vol en heb ik acuut mijn Instagram, Twitter en Facebook accounts gewist. Wat niet eens heel makkelijk was een paar jaar geleden.

Even wennen, maar wat een ruimte gaf dat in mijn leven:

Minder scrollen, minder info, minder brainwash van al die info, minder…

Meer boeken lezen, meer rust, meer gevoel voor mijn intuïtie, meer tijd voor echt contacten, meer…

Geen moment spijt gehad van deze keuze. Jammer dat ik mijn blogs niet meer kon delen, alleen. Tot mijn verbazing heb ik toch bezoekers elke dag en meer dan de jaren ervoor.

Leef ik mijn passie? Heb ik succes? Ben ik waardevol is eigenlijk wat we allemaal willen zijn. Voeg ik waarde aan deze wereld?

Een enorm brede vraag. Ik relativeer het tegenwoordig, door meer van binnenuit te voelen wat mijn waarde is. Het niet meer af te meten aan wat ik zie en denk aan te moeten voldoen.

Heel dichtbij mezelf voelen, dan voel ik waarde, elke dag. Al is het maar dat ik glimlach naar een voorbijganger of een fijn gesprekje heb met iemand. Dat wij waarde geven aan elkaar. Liefdevolle aandacht.
Dat ik ontspannen kan zijn en van de natuur kan genieten door een mooie wandeling, samen met mijn partner en zoontje. Kunnen lachen en kibbelen.

Succesvol zijn in het moment met dat wat er is, met degene die er dan om me heen zijn.

Mijn dagtaak is het leven te leven.

Zo klein en toch zo groots door daarin op te gaan, aan over te geven.

De kracht van het nu, waaruit vanzelf een creatieve stroom vloeit. De passie in het moment ervaren…

Lieve lezers, het succes ligt dichtbij jouw hart en de mensen om je heen!

Kun je dat voelen?

Liefs Marjan, ❤

mindfulness·Slow Life

Jong Dementie en een Snelle Wereld gaan niet samen.

Mijn broer is 55 jaar en heeft jong dementie. Precies twee jaar geleden kreeg hij de diagnose. Maar toen was het al een tijd gaande, 5-10 jaar wellicht, sluipend.

Bij jong dementie wordt de diagnose vaak laat gesteld, omdat het gewoon niet verwacht wordt. Er werd aan burn-out gedacht, b.v. Zijn vriendin, die dichtbij hem staat, ging toch steeds vaker twijfelen over of dat wel klopte en heeft gestimuleerd er meer onderzoek naar te laten doen.

Twee jaar geleden, ik weet het nog goed hij belde me vlak na nieuwjaar, zo onwerkelijk.

Hij kon het goed verwoorden en was er natuurlijk verdrietig onder, maar de boventoon was meer: ‘Ik ga er het beste van maken’. Dat bewonder ik erg in hem.

Het beste ervan maken, door te doen wat je kan doen en mooie momenten creeëren. Dus bewegen, nieuwe dingen oppakken, zodat je hersenen geprikkeld en uitgedaagd worden. En genieten van wat er is.

In die 2 jaar is het heel hard gegaan, naast bovenstaande waarbij er mooie momenten gedeeld worden maar ook de zorg te zwaar wordt, gaat het inmiddels thuis niet meer en woont hij in een beschermde woongroep, sinds november.

Dan ineens zijn er momenten dat het echt tot me doordringt, dat hij niet meer helemaal is wie hij was. Ik kon over alles met hem praten, hij wist overal wat van. We konden ook snel schakelen en wat betreft begrip was er nooit een probleem. Hij was rommelig, verstrooid soms en erg intelligent en nu, nu, nu…

Er verschijnt af en toe een blik of een zin van hoe ik hem het beste ken, maar de momenten overheersen nu dat hij langzamer is en wegzakt, niet een coherent gesprek kan voeren. Heel verdrietig.

Maar ook gebeuren er mooie dingen, niet om het positiever te maken dan het is, niet om verdriet weg te drukken. De zorg om hem heen verbind en maakt de familiebanden hechter, bv.

We worden op vergankelijkheid gedrukt op een manier die niet te ontkennen valt. Dat geeft een gevoel van urgentie en veel meer te voelen: nu is belangrijk. Elk moment van samen zijn is belangrijk. Het leven krijgt daardoor een andere kleur, naast het verdriet, zit je in een trein die rijdt, waar je niet uit kan. Die urgentie maakt wakker en elk moment lijkt veel kostbaarder.

Zowel de fijne als de verdrietige momenten.

Mijn broer en ik, 1967.

Ik was onlangs bij hem op bezoek, nam een stapel foto’s mee en een plakboek, lijm, schaar, stiften. Om met elkaar een begin te maken van een levensboek. We bekeken de foto’s, het stapeltje leek veel groter dan ik had gedacht, hoe kwam dat nou? Ik werd wakker aan dat hij echt niet meer zo snel kan gaan. Hij bekeek de foto’s met rust en heel langzaam, met aandacht. Het verhaal erbij vormde zich langzaam. Na een paar foto’s realiseerde ik me dat mijn versnelling van 5 terug naar 1 moest om in contact te kunnen blijven!

Schrijnend, maar ook, waarom niet? Hoe fijn is het om de tijd te nemen? Hoe confronterend dat mijn tempo zo hoog is? Niet alleen mijn tempo, het tempo van zoveel. Van een razend snelle wereld, van succes en prestatie…

Dit filmpje kwam ik een tijdje later tegen van Psychiater Dirk de Wachter uit België: KLIK om het te bekijken. Motto in België: vergeet dementie, onthou mens!

Hij verwoord precies wat ik aan de lijve ondervonden had. Waar ik in het leven zelf ook tegenaan kan lopen en een balans in wil vinden.

1:5 mensen krijgt te maken met dementie, bij zichzelf of bij een geliefde, familielid, vriend of buur.

Een inclusieve maatschappij betekent dat iedereen mag meedoen en mag zijn wie die is.

We leren en zullen onze algemene waardes aan gaan passen, denk ik.

Steeds meer gaan mensen inzien dat snel, succes, drukdrukdruk, 3x op vakantie, ver weg vliegen, etc. niet duurzaam gelukkig maakt.

Geluk is een lastig begrip. Maar diep van binnen voel ik, ook door mijn broer en mijn werk met verstandelijk beperkte mensen, dat het niet zit in rijkdom, bezit, status, etc., dat het te vinden is in kleine fijne dingen die we heel makkelijk voor lief kunnen nemen en aan voorbij kunnen gaan in de snelheid van ons leven.

Het lijkt een open deur en simpel. Maar is dat het ook?

Hoe is dat voor jou?

Liefs Marjan, ❤

‘We hebben alleen nu, alleen dit ene eeuwige moment dat zich voor ons opent en ontvouwt, dag en nacht. ‘

~ Jack Kornfield.

Slow Life

Mini Sabbatical

De afgelopen maand vrij gehad. Ik ben een uitslover, een hooggevoelige die zich om veel meer druk maakt dan nodig is. De tegenhanger daarvan is uitgeput me neer vlijen op de bank.

Het voordeel is, vele overuren, zodat ik met gemak een maand vrij kon nemen. Even afstand van werk, van mijn uitslovertje.

De afgelopen week vertoefde ik in een heerlijk huisje in Drenthe.

Weg van veel mensen, heb de hele week niemand gesproken. Weg van drukte, drukte, drukte. Weg van tijd, moeten en willen.

Ik ontdekte iets wat misschien voor de hand ligt. Er zat zoveel spanning in me, terwijl ik al 3 fijne vrije weken achter de rug had. Ontspanning ligt verstopt onder dikke lagen van moeten, willen en perfectie. Die nam ik gewoon mee naar mijn mooie stille plek, waar niks van me verwacht werd.

Mijn uitdaging werd om die drukke dames een beetje een loer te draaien. Hallo, wie staat hier aan het roer? Wat voel ik nu? Wat heb ik nu nodig? Nou, altijd wat anders dan wat die drukke dames zeggen of roepen.

In de zon zitten, ipv een fikse wandeling moeten maken. Hmmm, kopje thee erbij. Oh, kijk een roodborstje…wat zijn de bomen nog kaal…, daar priemt een narcisje boven de grond…, ik hoor een specht een boom bespelen…

Zucht, hè hè, hmmm, de drukke dames leggen hun moeten, willen en perfectie druk neer. Komen naast me zitten, slaan diepe zuchten en vlijen hun hoofden in mijn schoot. Stilte…

Niet zomaar, ik bleef vriendelijk, deed steeds meer wat ik voelde, wat vanuit mijn hart en buik kwam, ipv uit het hoofd, waar die dames huizen.

Zachter, zachter, zachter, werd het van binnen.

Hmmm, jaaah, hèhè. Daar kwam een steeds diepere ontspanning mijn lijf binnen. Niet euforisch of groots, maar een heel natuurlijk gevoel.

De maand is voorbij en ik heb ook weer zin om aan de slag te gaan. Ik weet dat vasthouden geen optie is. Morgen de uitdaging, want de drukke dames liggen op de loer om weer flink in actie te komen.

Hoe daarmee om te gaan? Ik heb er wel vertrouwen in en als het te hoog oploopt, neem ik 3 diepe inademingen en ga ik in gedachten even terug naar de plek waar mijn zintuigen mij ontspanning en vreugde gaven.

Liefs Marjan, ❤

Neem je wel eens de ruimte alleen weg te gaan? Hoe was dat?