Slow Life

Het leven te leven

Elizabeth Gilbert zegt dat haar belangrijkste dagtaak is: het leven te leven.

Die uitspraak raakte me. Denkend aan dat toen ik nog op facebook, instagram en twitter zat, veel bij mij binnen kwam wat betreft succesvol zijn met je passie.

Het leek wel een wereld waarin iedereen zijn passie volgde of ging volgen. Al het mooie werd geselecteerd om te delen.

Natuurlijk met uitzonderingen, ook ik deed mijn best met mooie foto´s, bijzondere quotes, druk bezig met inspirerende mensen volgen, etc.

Maar ik voelde me daar niet gelukkig van worden. Het gaf me enorm veel stress en mijn gedachten waren vaak bij; hoe ik dit in een mooie post zou kunnen omzetten. En dit is dan een stukje van mijn leven. In plaats van mijn leven te leven, zonder het posten en het volgen van andermans posts.

Gelukkig, ja dat maakte me gelukkiger, heb ik het allemaal losgelaten. Alleen na ruim een jaar ben ik weer op linkedIn gegaan, omdat ik wilde connecten met mensen die beroepsmatig met dingen bezig zijn, waar ik me in wilde verdiepen. (Daarover later meer).

Toen ik een aantal gekke berichtjes kreeg, was de maat vol en heb ik acuut mijn Instagram, Twitter en Facebook accounts gewist. Wat niet eens heel makkelijk was een paar jaar geleden.

Even wennen, maar wat een ruimte gaf dat in mijn leven:

Minder scrollen, minder info, minder brainwash van al die info, minder…

Meer boeken lezen, meer rust, meer gevoel voor mijn intuïtie, meer tijd voor echt contacten, meer…

Geen moment spijt gehad van deze keuze. Jammer dat ik mijn blogs niet meer kon delen, alleen. Tot mijn verbazing heb ik toch bezoekers elke dag en meer dan de jaren ervoor.

Leef ik mijn passie? Heb ik succes? Ben ik waardevol is eigenlijk wat we allemaal willen zijn. Voeg ik waarde aan deze wereld?

Een enorm brede vraag. Ik relativeer het tegenwoordig, door meer van binnenuit te voelen wat mijn waarde is. Het niet meer af te meten aan wat ik zie en denk aan te moeten voldoen.

Heel dichtbij mezelf voelen, dan voel ik waarde, elke dag. Al is het maar dat ik glimlach naar een voorbijganger of een fijn gesprekje heb met iemand. Dat wij waarde geven aan elkaar. Liefdevolle aandacht.
Dat ik ontspannen kan zijn en van de natuur kan genieten door een mooie wandeling, samen met mijn partner en zoontje. Kunnen lachen en kibbelen.

Succesvol zijn in het moment met dat wat er is, met degene die er dan om me heen zijn.

Mijn dagtaak is het leven te leven.

Zo klein en toch zo groots door daarin op te gaan, aan over te geven.

De kracht van het nu, waaruit vanzelf een creatieve stroom vloeit. De passie in het moment ervaren…

Lieve lezers, het succes ligt dichtbij jouw hart en de mensen om je heen!

Kun je dat voelen?

Liefs Marjan, ❤

mindfulness·Slow Life

Jong Dementie en een Snelle Wereld gaan niet samen.

Mijn broer is 55 jaar en heeft jong dementie. Precies twee jaar geleden kreeg hij de diagnose. Maar toen was het al een tijd gaande, 5-10 jaar wellicht, sluipend.

Bij jong dementie wordt de diagnose vaak laat gesteld, omdat het gewoon niet verwacht wordt. Er werd aan burn-out gedacht, b.v. Zijn vriendin, die dichtbij hem staat, ging toch steeds vaker twijfelen over of dat wel klopte en heeft gestimuleerd er meer onderzoek naar te laten doen.

Twee jaar geleden, ik weet het nog goed hij belde me vlak na nieuwjaar, zo onwerkelijk.

Hij kon het goed verwoorden en was er natuurlijk verdrietig onder, maar de boventoon was meer: ‘Ik ga er het beste van maken’. Dat bewonder ik erg in hem.

Het beste ervan maken, door te doen wat je kan doen en mooie momenten creeëren. Dus bewegen, nieuwe dingen oppakken, zodat je hersenen geprikkeld en uitgedaagd worden. En genieten van wat er is.

In die 2 jaar is het heel hard gegaan, naast bovenstaande waarbij er mooie momenten gedeeld worden maar ook de zorg te zwaar wordt, gaat het inmiddels thuis niet meer en woont hij in een beschermde woongroep, sinds november.

Dan ineens zijn er momenten dat het echt tot me doordringt, dat hij niet meer helemaal is wie hij was. Ik kon over alles met hem praten, hij wist overal wat van. We konden ook snel schakelen en wat betreft begrip was er nooit een probleem. Hij was rommelig, verstrooid soms en erg intelligent en nu, nu, nu…

Er verschijnt af en toe een blik of een zin van hoe ik hem het beste ken, maar de momenten overheersen nu dat hij langzamer is en wegzakt, niet een coherent gesprek kan voeren. Heel verdrietig.

Maar ook gebeuren er mooie dingen, niet om het positiever te maken dan het is, niet om verdriet weg te drukken. De zorg om hem heen verbind en maakt de familiebanden hechter, bv.

We worden op vergankelijkheid gedrukt op een manier die niet te ontkennen valt. Dat geeft een gevoel van urgentie en veel meer te voelen: nu is belangrijk. Elk moment van samen zijn is belangrijk. Het leven krijgt daardoor een andere kleur, naast het verdriet, zit je in een trein die rijdt, waar je niet uit kan. Die urgentie maakt wakker en elk moment lijkt veel kostbaarder.

Zowel de fijne als de verdrietige momenten.

Mijn broer en ik, 1967.

Ik was onlangs bij hem op bezoek, nam een stapel foto’s mee en een plakboek, lijm, schaar, stiften. Om met elkaar een begin te maken van een levensboek. We bekeken de foto’s, het stapeltje leek veel groter dan ik had gedacht, hoe kwam dat nou? Ik werd wakker aan dat hij echt niet meer zo snel kan gaan. Hij bekeek de foto’s met rust en heel langzaam, met aandacht. Het verhaal erbij vormde zich langzaam. Na een paar foto’s realiseerde ik me dat mijn versnelling van 5 terug naar 1 moest om in contact te kunnen blijven!

Schrijnend, maar ook, waarom niet? Hoe fijn is het om de tijd te nemen? Hoe confronterend dat mijn tempo zo hoog is? Niet alleen mijn tempo, het tempo van zoveel. Van een razend snelle wereld, van succes en prestatie…

Dit filmpje kwam ik een tijdje later tegen van Psychiater Dirk de Wachter uit België: KLIK om het te bekijken. Motto in België: vergeet dementie, onthou mens!

Hij verwoord precies wat ik aan de lijve ondervonden had. Waar ik in het leven zelf ook tegenaan kan lopen en een balans in wil vinden.

1:5 mensen krijgt te maken met dementie, bij zichzelf of bij een geliefde, familielid, vriend of buur.

Een inclusieve maatschappij betekent dat iedereen mag meedoen en mag zijn wie die is.

We leren en zullen onze algemene waardes aan gaan passen, denk ik.

Steeds meer gaan mensen inzien dat snel, succes, drukdrukdruk, 3x op vakantie, ver weg vliegen, etc. niet duurzaam gelukkig maakt.

Geluk is een lastig begrip. Maar diep van binnen voel ik, ook door mijn broer en mijn werk met verstandelijk beperkte mensen, dat het niet zit in rijkdom, bezit, status, etc., dat het te vinden is in kleine fijne dingen die we heel makkelijk voor lief kunnen nemen en aan voorbij kunnen gaan in de snelheid van ons leven.

Het lijkt een open deur en simpel. Maar is dat het ook?

Hoe is dat voor jou?

Liefs Marjan, ❤

‘We hebben alleen nu, alleen dit ene eeuwige moment dat zich voor ons opent en ontvouwt, dag en nacht. ‘

~ Jack Kornfield.

mindfulness

No news

Vandaag kwam ik onderstaande tekst weer tegen, ik deel hem graag met je. Ik had het overgeschreven toen ik een week alleen in een boshuisje verbleef.

Voor een zondag of een door de weekse dag, om te realiseren dat altijd maar nieuws hebben veraf staat van het moment.

No News

My hut lies in the middle of a dense forest,

Every year the green ivy grows longer.

No news of the affairs of men, only the occasional song of a woodcutter.

The sun shines and I mend my robe;

When the Moon comes out I Read Buddhist poems.

I have nothing to report, my friends.

If you want to find the meaning, stop chasing after so many things.

~ Ryokan

Uit: Reflections on solitude

Wat ervaar ik nu?

Wat voel ik, wat hoor ik, wat ruik ik, waar vraagt mijn lichaam om?

Waar vraagt mijn ziel om, waar honger ik eigenlijk naar?

Ik honger naar mooie momenten delen met jou. Naar mijn authentieke zelf te leven zonder opsmuk. Naar moeitelozen.

Naar mijn schrijven de ruimte geven. Naar minder hoofd. Naar creatie. Naar vreugde en pijn doorvoelen vanuit mijn tenen tot mijn kruin.

Naar de stilte uitluisteren…

En jij…?

Liefs Marjan, ❤

meditatie·mindfulness

Geven is ontvangen

Vandaag mijn werkkamertje een grote schoonmaak gegeven, het voelt heerlijk fris en opgeruimd.
Ik kwam het boekje ‘De zeven spiritueel wetten van Succes’ tegen, dat raakte me opnieuw.

Geven is de tweede wet die Deepak Chopra hierin beschrijft. Geven is tegelijkertijd ook ontvangen, zo legt hij uit. Geven en ontvangen zijn verschillende aspecten van de stroom van energie door het universum.

Een dynamische uitwisseling houdt de levensstroom opgang.

Ik hoorde een keer bij Oprah Winfrey, een beeldend voorbeeld hiervan. Met een open hand is er een mogelijkheid van geven en ontvangen. Of als je in een kring staat dan kan je met je linker hand geven, duimen naar links, en je rechter hand ontvangen. Dit geeft dan letterlijk een kring van geven en ontvangen.

Een circulatie van geven houdt alles levend en vitaal.

Hoe kan ik vrijgevig zijn? En hoe maakt me dat gelukkiger?

Belangrijk is de intentie die erachter zit. Een intentie die de gever én ontvanger gelukkiger maakt, geluk helpt je te groeien.

Dan groeien we samen.

Als je vreugde wilt, dan geef je anderen vreugde, zo eenvoudig is het eigenlijk. Als je liefde wilt, leer dan liefde te geven. Lees ik verder.

Je kunt al hele eenvoudige gebaren maken door een bloem te geven of een leuk kaartje. Een compliment geven, een mooi gedichtje of een doorgeefboek. Neem je voor altijd iets te geven als je een ander ontmoet. Al is het maar een glimlach.

Dat krijgt zeker een weerklank.

Wat je tegemoet komt kan je met dankbaarheid ontvangen. De geschenken van de natuur, zonlicht, vogeltjes een vlinder. Maar ook geld, materiële dingen of een complimentje.

Zo kan je bewuster de rijkdom van het leven laten circuleren en dat komt iedereen ten goede. Een klein gebaar kan grote gevolgen hebben.

In stilte kan je iedere ontmoeting van geluk, vreugde en plezier voorzien.

Als ik dit zo een beetje samenvat uit het boekje, word ik al blij van de gebaren die zo dichtbij liggen en zo eenvoudig zijn.

Door er bewuster in te staan kan het echt verschil gaan maken in je leven.

Sprankeltjes delen op een lichte fijne manier, hoe leuk is dat?

Vandaag gaf ik mezelf een groot geschenk door mijn kamertje op te kuizen dat voelt zo fijn. Hoe eenvoudig met een sopje en een stofzuiger. Dingetjes vinden die ik al vergeten was, wat niet meer nodig is weg geven…

Geluk ligt echt heel dichtbij, ❤

Liefs Marjan

mindfulness

Stoorzenders bij mediteren en hoe daarmee om te gaan.

Het gedachteloos worden is niet het doel van meditatie. Dat je zonder pijntjes een half uur of langer kan zitten ook niet. Dat je geen boodschappen of ´to do´ lijstjes mag maken ook niet. Maar het zijn wel stoorzenders.

In dit blog vertel ik je hoe hiermee om te gaan en stoorzenders je eigenlijk behulpzaam zijn.

Alle afleiding kan het object van je meditatie zijn. Met je volledige aandacht daarbij blijven zal je laten zien dat het vanzelf weer verdwijnt.

Dat vind ik een geruststellende gedachte, de diepte ervan ervaren vraagt van me om dat te blijven opzoeken en zelf te ervaren.

Alles gaat tenslotte voorbij, is in verandering.

Mooie tips t.a.v stoorzenders lees ik in het boek: Mindfulness in alle eenvoud, van: Banthe Henelopa Gunaratana.

Stel je bij een stoorzender de volgende vragen:

  1. Wat is het?
  2. Hoe sterk is het?
  3. Hoelang duurt het?

Je keert dan haast automatisch terug naar je adem.

Of herinner je het doel van je beoefening.

Je zit niet je tijd te verdoen. Bedenk je:

Ik zit hier mijn aandacht te richten op mijn ademhaling. Op een universeel verschijnsel dat alle levende wezens gemeen hebben.

Het doel is niet een serene geest of het denken te stoppen, maar om aandachtig zijn (Sati in het pali) te oefenen.

Alle stoorzenders kan je verwelkomen, want het zijn objecten om te oefenen met aandachtig te zijn.

Verwelkom ze en onderzoek ze met je volledige aandacht, elke keer weer, elke keer weer, elke keer weer.

Vriendelijk je stoorzenders tegemoet treden, hallo en dag. Hmmm, eenvoudig niet? En toch niet makkelijk…

Liefs Marjan, ❤