bewustzijn·co-creatie·creatief denken·Gezondheid·positieve psychologie·Vraag van Lezer

Piekeren wordt Fantaseren

bewegende stilstandPiekeren, malen, denken, herhalen, nog eens doorlopen, eindeloos en machteloos door een woud zwerven waar geen veilig plekje te vinden lijkt.

Het gevoel dat het niet veilig is en het nooit meer goed komt, er is geen uitweg, een vicieuze cirkel. En als dat ook nog in de nacht plaatsvindt ziet het er letterlijk donker voor je uit.

Je beweegt in je hoofd, maar staat stil, er is geen creatieve stroom meer.

Hoe komt er weer beweging? Hoe kan je je weer veilig gaan voelen en hoe komt het contact met je gevoel en je kracht weer tot stand?

Als je veel dingen hebt in je leven die niet makkelijk lopen is er genoeg reden om veel te piekeren, heel begrijpelijk, maar oplossingen zitten daar niet. Oplossingen komen uit onverwachte hoek, als je even niet oplet, zeg maar.

Fantaseren
Een veilig plekje om weg te dromen.

Toch heeft het piekeren ook een functie, denk ik, je bekijkt de dingen waar je over piekert heel zorgvuldig en dat is goed. Alleen het heeft begrenzing nodig. Daarom wordt er in de psychologie aangeraden om een pieker half uurtje te nemen. Maar het mag wat langer, laten we zeggen een uur, waarin je ook nog wat acties kan ondernemen, iets opzoeken, iemand bellen, etc. Maar dan stop je het ook echt. 

Dan is het tijd voor andere dingen. Piekeren kan anders je hele dag in beslag nemen. Elke keer als je toch weer merkt dat je gedachten uitgaan naar van alles wat lastig en problematisch is, zeg je als het ware tegen het ‘piekermonstertje’: ‘Morgen om 10 uur dan ben jij weer aan de beurt.’

Je traint jezelf in begrenzen van eindeloos herhalen van zetten, want dat is het vaak. En je zal zien dat dat uurtje een heel productief uurtje kan gaan worden, maar ga daar in eerste instantie niet van uit. Het is je miserabele piekeruurtje en je gaat je enorm rot voelen, dat mag er helemaal zijn!

Och en wie weet daarna neem je een boek, lekker kop thee en leest en terwijl je heerlijk geniet, dwalen je gedachten af naar mooie momenten die geweest zijn of gaan komen, je fantaseert over………Je hebt los gelaten, je kan ontspannen en je weet dat overal een tijd voor is.

Of je gaat naar buiten en loopt, pakt een park of een stukje bos mee, ruikt de frisse lucht, ziet een vogeltje en misschien regent het, maar daar wordt je hoofd ook lekker koel van. Je schrobt je vloer of doet boodschappen, je rijdt ergens heen, je werkt……..

Ineens is daar een ingeving, die zo voor de hand leek te liggen. Dat je daar niet eerder op bent gekomen…..

Het lijkt even makkelijk opgeschreven zo, kom je er alleen niet uit, ga kijken waar je hulp kan krijgen. 

Wat ik wil laten zien is dat begrenzen van piekeren je kan helpen en eigenlijk kun je het alleen maar gaan doen om te kijken of het echt zo is…..

Geïnspireerd op een bijzonder mailtje wat ik kreeg van een lezer, dank je wel!

Liefs Marjan

Vragen of opmerkingen, mail me gerust: Psycholoog Bloem