burnout·Slow Life

Voorjaarsmoeheid en andere Shit 

Regelmatig kruip ik even extra onder mijn 4-seizoenen dekbed. Het liefst heb ik hem het hele jaar ´full season´.  Als alles me te veel is, even een half uurtje of zelfs langer.

Ik snap, na het lezen over een beetje zware deken voor hooggevoeligen (HSP) ook waarom. (Zie blogs over HSP: KLIK.)

Zo ook afgelopen week, ik probeer altijd een reden te vinden voor iets waar ik last van heb, maar misschien is die er wel helemaal niet. Is het gewoon zoals het is: intens moe.

  • De Overgang gaat maar niet Over, zei mijn lief grappend.
  • Heb ik toch fibromyalgie, ik kijk het lijstje met symptomen nog eens na op internet.
  • Een dip, weer een depressie of burn-out op komst?
  • Of gewoon het wordt lente, voorjaarsmoeheid?
  • Of…

Maar zo lopend met dit lijstje dacht ik, wat maakt het eigenlijk uit hoe ik het noem of wat het is?

Ik die tijdens mijn studie wars was van labeltjes, wil toch graag weten wat er is. In de loop van mijn werkervaring ging ik de diagnostiek ook anders bekijken, maar dan nog met veel nuances, a.u.b..

De voordelen zijn me bekend, als je weet wat er is, weet je beter te behandelen. Het heeft een naam en daardoor kan je het serieus nemen en beter communiceren ook.

Maar de andere kant is, dat het een ´self-fulfilling-profecy´ kan worden, je ernaar gaat leven en het dan ook werkelijkheid wordt. Of je er min of meer slachtoffer van wordt. Andere mensen je met dat labeltje gaan zien en dat ook te veel voorop kan komen te staan in hun benadering naar je toe. Tja… Dit alles vraagt om bevrijding, vind ik. De voor en nadelen wegen tegen elkaar af. (Dus allebei oké, wat voor jou goed voelt!!)

Wat ik ontdekte, onder mijn dekbedje vandaan komend, weer wat opgefleurd door rust te hebben genomen: Het gaat erom dat ik mijn signalen serieus neem. Dat ik naar mijn lichaam luister, ten alle tijden. En als het moe is het te rusten leg. Als het overprikkelt voelt ik even dat omhullende dekbedje gebruik om tot rust te komen. (Is aangetoond helpend bij angst, hsp, depressie). Ik een knuffel vraag als ik me kwetsbaar voel. Gezonde dingen eet en doe als ik me ongezond voel. De balans zoek als het te druk is in mijn agenda. ruimte maak voor wat er is. En accepteer dat het allemaal oké is, zoals het is.

Ik mezelf vraag: Wat heb je nodig van me? (alsof ik met zijn tweeën ben…).

De zelfliefde oefenen, i.p.v. me maar afvragen wat ik heb. En me schuldig voelen, omdat ik het niet weet.  Na 2 dagen werken, minstens een dag bij moet komen. Na een wandeling overal pijn heb, etc… Niet naar suiker en koffie grijpen als ik me somber voel, maar mezelf werkelijk voeden, spiritueel, geestelijk en fysiek.

Als ik dat doe, is de bodem ook snel bereikt en gloort er licht en liefde als vanzelf in me op.

En nee, ik kan niet meer wat ik ´vroeger´ kon, maar kan zoveel meer weer als het er gewoon mag zijn allemaal. Ik geniet van lopen door de zon, slenteren zonder doel, mijn zoon die naast me de Donald Duck leest in een cafeetje en ik een goed boek. Daarna kan ik er weer tegen om de wandeling terug te aanvaarden. En hij op zijn eenwieler telkens de vraag krijgt of mama niet een hele fiets kon betalen… 🙂

ZO DUS, voor mij. Van dat inzicht word ik rustig en blij. Herkenbaar?

Fijne week met veel zelfliefde!

 

img_1113

 

 

Liefs Marjan, ❤

 

😉R IS DUS GEEN HAAST.


Pics: Pinterest en van mezelf, 🙂

 

 

 

bewustzijn·boekentip·hooggevoeligheid·persoonlijk blog·positieve psychologie

Overprikkeling vraagt om terugtrekken

Gevoelig en zelfs hooggevoelig?

In een vorige blog schreef ik al over dat de zomertijd je enorm ‘eruit’ kan trekken.

Dat overkwam mij ook weer ook al had ik er over geschreven vorige week. Ik weet door ervaring, (17 jr.) dat de week voor kerst en de week voor de zomervakantie altijd hectisch is. Daar hou ik na al die jaren ook rekening mee. Maar dan toch raak ik overprikkelt en buiten mezelf. Dat uit zich in somber gaan voelen, herhalende gedachten over wat er allemaal gepasseerd is, snel geïrriteerd en me willen terugtrekken. Dat laatste is ook de beste remedie!

Zo stond ik zaterdag toch nog op een overvol strand in de zinderende hitte naar ‘beachsoccer’ (Hargen Sail) van mijn 2de zoon te kijken. Ik vond het heerlijk voor hem, maar mijn derde zoon en ik waren blij weer weg te zijn en ons terug te trekken in de rust van onze fijne tuin. Zo hebben we de laatste dagen klein gehouden, een fietstochtje naar het dorp en verder lekker thuis. Het weer helpt mee, we zijn voornamelijk in de tuin. Ik maak lekkere gezonde dingen, we lezen, knutselen en kijken een filmpje. De andere mannen van het gezin zijn werken en wij hebben het rijk alleen.

Vanmorgen werd ik wakker met een meer relaxed gevoel over me en een tinteling van ‘het weer aan kunnen’, ideeën krijgen en ook het lekker klein houden, niks hoeven, kijken wat de dag gaat brengen. Met als basis een goed ritme, waarbij Levi zich ook het prettigste voelt.

Het ritme van mijn andere zonen….(bijna 16 en 21…die woont deze zomer thuis, had een kamer in onderhuur, maar zie hem nauwelijks). Ze werken in de horeca, laat naar bed, laat eruit en weer werken of naar het strand, ‘chillen’. En mijn geliefde partner is de hele week weg voor zijn werk. Dit alles houdt het leven voor mij ook wat meer overzichtelijk en daar vaar ik wel bij. Jeetje wat hou ik van ze, dat staat er natuurlijk helemaal los van. Ergens ben ik het ‘multi-tasken’ en ‘alles aan kunnen’ verloren (zie mijn blogs over ‘up to 50 with a big smile’), ik treur er niet om, maar soms is het wel eens lastig.

Het vraagt als je erg gevoelig of zelfs hooggevoelig bent, altijd weer aandacht en bewustzijn om te dealen daarmee. Alles is er in onze maatschappij bijna op gericht je ‘uit jezelf’ te trekken. Meer, beter, veel, mooi……. onhoudbaar voor velen, op een gegeven moment. Het leven geeft je een andere wending als je daar niet meer aan mee doet, dat kost moeite, maar levert veel op.

Bv. mijn foto’s van de afgelopen dagen geven mij zoveel vreugde toen ik ze bij elkaar zag op instagram

zomer 2015 genieten
Genieten van alles wat groeit en bloeit, ❤

Oh, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Het leven is zoveel mooier als je helemaal JIJ kan zijn!  Met vallen en op staan.

Wellicht door mijn blogs inspireer ik je, ik hoop het! 

GenieBloemen op je padt nooit met mate,

liefs Marjan

Nog even twee leuke boekentips:

lezen Mathilda
Bekijk op bol.com
Quentin Blake
Bekijk op bol.com
bewustzijn·co-creatie·creatief denken·Gezondheid·positieve psychologie·Vraag van Lezer

Piekeren wordt Fantaseren

bewegende stilstandPiekeren, malen, denken, herhalen, nog eens doorlopen, eindeloos en machteloos door een woud zwerven waar geen veilig plekje te vinden lijkt.

Het gevoel dat het niet veilig is en het nooit meer goed komt, er is geen uitweg, een vicieuze cirkel. En als dat ook nog in de nacht plaatsvindt ziet het er letterlijk donker voor je uit.

Je beweegt in je hoofd, maar staat stil, er is geen creatieve stroom meer.

Hoe komt er weer beweging? Hoe kan je je weer veilig gaan voelen en hoe komt het contact met je gevoel en je kracht weer tot stand?

Als je veel dingen hebt in je leven die niet makkelijk lopen is er genoeg reden om veel te piekeren, heel begrijpelijk, maar oplossingen zitten daar niet. Oplossingen komen uit onverwachte hoek, als je even niet oplet, zeg maar.

Fantaseren
Een veilig plekje om weg te dromen.

Toch heeft het piekeren ook een functie, denk ik, je bekijkt de dingen waar je over piekert heel zorgvuldig en dat is goed. Alleen het heeft begrenzing nodig. Daarom wordt er in de psychologie aangeraden om een pieker half uurtje te nemen. Maar het mag wat langer, laten we zeggen een uur, waarin je ook nog wat acties kan ondernemen, iets opzoeken, iemand bellen, etc. Maar dan stop je het ook echt. 

Dan is het tijd voor andere dingen. Piekeren kan anders je hele dag in beslag nemen. Elke keer als je toch weer merkt dat je gedachten uitgaan naar van alles wat lastig en problematisch is, zeg je als het ware tegen het ‘piekermonstertje’: ‘Morgen om 10 uur dan ben jij weer aan de beurt.’

Je traint jezelf in begrenzen van eindeloos herhalen van zetten, want dat is het vaak. En je zal zien dat dat uurtje een heel productief uurtje kan gaan worden, maar ga daar in eerste instantie niet van uit. Het is je miserabele piekeruurtje en je gaat je enorm rot voelen, dat mag er helemaal zijn!

Och en wie weet daarna neem je een boek, lekker kop thee en leest en terwijl je heerlijk geniet, dwalen je gedachten af naar mooie momenten die geweest zijn of gaan komen, je fantaseert over………Je hebt los gelaten, je kan ontspannen en je weet dat overal een tijd voor is.

Of je gaat naar buiten en loopt, pakt een park of een stukje bos mee, ruikt de frisse lucht, ziet een vogeltje en misschien regent het, maar daar wordt je hoofd ook lekker koel van. Je schrobt je vloer of doet boodschappen, je rijdt ergens heen, je werkt……..

Ineens is daar een ingeving, die zo voor de hand leek te liggen. Dat je daar niet eerder op bent gekomen…..

Het lijkt even makkelijk opgeschreven zo, kom je er alleen niet uit, ga kijken waar je hulp kan krijgen. 

Wat ik wil laten zien is dat begrenzen van piekeren je kan helpen en eigenlijk kun je het alleen maar gaan doen om te kijken of het echt zo is…..

Geïnspireerd op een bijzonder mailtje wat ik kreeg van een lezer, dank je wel!

Liefs Marjan

Vragen of opmerkingen, mail me gerust: Psycholoog Bloem