Slow Life

In Stilte kunnen Zijn is een Levenskunst

img_1121
Stilte van een mistlandschap

Stilte kunnen waarderen is een kunst. Het is onwennig en eng, want we leren er van onze ouders, op school, en zo niet mee omgaan. In dit blog vertel ik je mijn belevingen daarbij en wat behulpzaam kan zijn.

Toen ik een tijdje met ouderen werkte viel me op dat het heel moeilijk is, als je partner overleden is of dat je op een andere manier meer alleen bent.

Dat deed me heel sterk realiseren hoe belangrijk het is om te leren met alleen zijn en stilte om te gaan. Vroeg of laat komen er periodes dat je meer op jezelf aangewezen bent en dat hoeft toch niet te betekenen dat je dan eenzaam en ongelukkig wordt.

Alleen zijn hoeft niet eenzaam en ongelukkig te betekenen.

Vorige week stapte ik in een volle trein richting Maastricht. Ik had nog net een plekje gevonden en zat met vier mensen.

Tegenover me zaten 2 vrouwen van middelbare leeftijd en die babbelden voluit. Ze hadden er zin in, een dagje Utrecht, zo bleek. Ook in het blokje daarnaast werd volop gebabbeld. Ineens, riep een vrouw van een blokje erachter: ´Sorry, maar dit is de Stilte Coupeeee´… Verbazing. Opluchting bij mij…ik had het ook nog niet waargenomen, gezien er niet veel keuze was, maar als ik de keuze heb zit ik in de Stilte coupé.

De dames giebelden als kleine meisjes die door de juf op hun vingers werden getikt. Er klonk nog een keer dat het een stilte coupé betrof en het moment kwam dat de andere kletskonten de ernst ervan zagen en tot Stilte overgingen, hihihihi.

Ik genoot stiekem van hoe dat allemaal ging. Ze gaven zich er giebelend aan over.

Daarna is het interessant, vind ik, wat er dan gebeurd. Ze fluisterden nog: als het straks leger is gaan we ergens anders zitten. Ze zagen er de humor wel van in.

Ik vond het ongemak wat ontstond mooi om waar te nemen, want dat is precies wat er met je gebeurd als alles stil valt om je heen.

Met leegte zijn we niet zo gewend te dealen.

Een leegte die je niet gewend bent en misschien niet verkozen hebt.

Er is toch zeker overal afleiding.

Ook biedt de trein heel veel afleiding: lekker naar buiten kijken, andere mensen, je mobiel.

Maar toch is het heel onwennig als je gezellig met je vriendin wilt praten om dan ineens zwijgend naast elkaar te zitten.

Als een workaholic geen baan meer heeft, wordt zij enorm met zichzelf geconfronteerd. Wie ben ik zonder mijn werk? Of met een burn-out op de bank belanden of als je ineens weduwe wordt…

Eigenlijk gaat het niet precies om werkelijke stilte, maar de stilte, het rustpunt, je open en vrije zelf leren voelen. Daar helpt letterlijke stilte bij, maar is geen noodzaak.

Zo zit ik nu te bloggen in een koffietentje met veel geluiden. Ik vind dat prettig en het wordt als ik bezig ben heel makkelijk achtergrond.  Het grappige is dat ik me dan heel goed kan focussen en bij mezelf kan blijven.
Maar ook werkelijke stilte is fijn, alleen door het bos lopen en de natuur echt zien en voelen. Heel erg helend vind ik dat.

Door het bos lopen en de helende stilte ervaren.

Maar je stille punt in jezelf, daar waar alles is en waar niks is. Daar stel je niks voor, hoef je nergens heen en is het gewoon oké.

Alleen dat ervaren, kan in het begin beangstigend zijn, waardoor je snel opvulling en afleiding zoekt om het niet te hoeven voelen.

Zoals altijd, kom ik terug op meditatie. Door te -leren- mediteren, leer je dit te ervaren en te waarderen.

En dat is enorm behulpzaam op moeilijke momenten en momenten, die zeker gaan komen, van niet gekozen alleen zijn.

De Stilte is er altijd en kan je naar -leren- terug keren als basis voor je Zijn.

De Volheid EN de Leegte van dat Stille punt is er altijd en kan je altijd naar terug keren.

Door dat nu al te beoefenen bereid je je voor op moeilijke momenten in de toekomst.

En ook, nu is het al behulpzaam, want er zijn op een dag altijd momenten die makkelijk en fijn zijn, afgewisseld met moeilijke(re) momenten.

Verandering is er altijd en de Stilte ook.

img_1815Kijk of je met de Stilte Zijn als Levenskunst kan gaan zien.

Liefs Marjan, ❤


 

 

Offline zo op zijn tijd is een uitdaging, ik lees dan meer, maar oefen daarbij ook in even helemaal niks. Vanuit de stilte en helemaal niks komt er altijd een creatieve stroom op gang.

In de Stilte gaat alles op en kan alles ontstaan. 

Die schoonheid voel en ervaar je als je hebt ontdekt dat alle afleiding je niet echt gelukkig maakt.

Afleiding is leuk, maar tijdelijk en de Stilte is permanent.

Processed with Rookie Cam

 

Gezondheid·overgang·passie

Gastblog: Wallen

We kwamen aan de praat, door een foutje in mijn post op Facebook. We kennen elkaar ook uit het echte leven. En ineens dacht ik, wat leuk ik vraag of ze een gastblog wil schrijven. Ik weet dat Esther Speklé van schrijven houdt. Een co-creatie moment. En nog dezelfde ochtend verscheen een heerlijk blog in mijn PB box op Facebook.

Wallen                                                                           

Zo gemakkelijk als de wallen onder mijn ogen verschijnen en zich uitbreiden! Als het geld in mijn portemonnee zich nou zo zou vermeerderen?!
Zomaar, ’s ochtends wakker worden en poef, weer een hele bups erbij. Ik kijk als ik net opgestaan ben tegenwoordig maar liever even nog niet in de spiegel. De wekker gaat een, twee, drie keer en ik strompel richting badkamer. Links het lichtknopje, links de spiegel en rechts richting de wc. De truc is dan om op de tast het licht aan te doen en fluks me om te draaien. Want oei, waar ooit het velletje strak en stralend was, zijn inmiddels rimpels verschenen en dus die wallen, waarvan mijn moeder zou vragen of ik ze ga verhuren. Nu is dat een familiegrapje, wat dus moeilijk uit te leggen valt. Je snapt ‘m zonder uitleg of niet? Denk ik? En dan tegen de tijd dat ik ‘eraan toe ben’, inspecteer ik de boel maar eens. Rimpels, flubbers, grijs haar en meer van zulks.
levenskunstEn halleluja, IK LEEF!! Hard op weg richting een halve eeuw oud en met een bagage van heb-ik-jou-daar aan dramatische gebeurtenissen in de afgelopen jaren.
Het lijf wat wel honderd jaar oud voelt, door ziek en zeer. Oh, wat doet mijn lieve lijf zeer. Maar ik ben er nog en dat is wat telt! De mooie dingen zien en ervan genieten, want dat lukte me heel lang niet. Het leven opnieuw inrichten, herwaardering is op z’n plaats. Wat is nu belangrijk? Die wallen niet. De rimpels zullen me een zorg zijn. Mijn haar heb ik in alle kleuren rood destijds beschikbaar gehad, maar no way dat ik er nu chemie in stop; laat maar lekker gaan. En zo erg grijs is het nog niet…
Een van de voordelen van chronisch ziek zijn is de hele bult tijd die ik om handen heb nu. Een groot deel daarvan heb ik nodig voor dat ziek zijn en alles wat daarbij komt kijken. En de rest besteed ik tegenwoordig graag aan wat op dat moment belangrijk voor mij is. Want als ik iets ben gaan waarderen in dit leven is het ‘dit moment’. Goed eten, genieten van de mensen die ik lief vind, mijn hond, de natuur op de mooie plek waar ik woon. En de leuke dingen die zich zomaar voordoen. Niet teveel over nadenken, voelt het goed? Doen!!freer
Dus toen vanmorgen Marjan mij vroeg of ik een gastblog wil schrijven, zei ik: ja! Leuk! Want dat doe ik graag, schrijven! Ik lees graag Marjans blog, want er is zoveel herkenbaar. En dat is wat we allemaal graag willen, herkenning in de mensen om ons heen. We zoeken gelijkgestemden. Ben jij al in de overgang? Ik bedoel maar…. Als je hierop ‘ja!’ denkt of zegt of voelt en meteen daar vanalles over weet te melden… Want het is fijn om ‘samen’ te doen en zijn. Ik moet dat een beetje opnieuw leren. Anderen deelgenoot maken van mijn leven. En met een ziek lijf dat niet alle dagen de deur uit wil, is schrijven en lezen echt fijn.
Wie weet, blijft het hierbij en vraag je je over een poosje niet meer af wie dat nou was van wie je dit blog las. En wie weet zien we elkaar hier nog eens vaker.

~ Esther


Esther schrijft graag en wil graag de erkenning van haar geploeter. Dus lezen mag en delen mag, maar altijd met vermelding van de bedenker van dit leuks.