gezin·Slow Life

Wat een dagelijkse offline periode in ons gezin doet.

In september hebben we als gezin een offline periode ingevoerd. De aanleiding was dat ‘dat ding’ toch aandacht vraagt en er altijd wel 1 gezinslid ‘even’ iets moet checken.

Ons jongste kind ging naar de middelbare school (en kreeg een Iphone) en we voorzagen dat we steeds minder invloed zouden hebben op het online gebruik en wilden daar iets tegenover zetten.

Van 17:45 tot 19:00 hebben we allemaal onze Iphone ingesteld op ‘tijdslimiet’. (Ga naar instellingen, dan schermtijd, dan apparaatvrije tijd). We houden elkaar aan die regel. Dat is nodig, want de neiging is erg sterk, toch even te kijken…

We eten samen en dan is er nog tijd over. We ontdekten dat er dan verveling optreed, maar als je daarbij blijft er iets creatiefs voor in de plaats komt.

Probeer maar eens uit het is echt een aanrader.

Het versterkt de band, zo zijn we stukjes uit de krant aan het lezen, praten daarover of we tekenen, bespreken de dag, etc.

Wat ik enorm leuk vind is dat we elkaar zijn gaan voorlezen. Zo lezen we momenteel Jan Terlouw, Oorlogswinter en hebben we Hebzuchtgas van hem net uit. Ook lazen we boeken van Simon van der Geest.

In de Trouw las ik een artikel over voorlezen en de kracht daarvan; De stem van een bekende geeft extra warmte. Zo is ook het luisterboek ontstaan, door de neef van Renate Rubinstein, die haar boek wilde voorlezen aan Annie M.G.Smith en nog iemand, dat heeft laten opnemen door haar neef en zo ontstond het eerste luisterboek. Hij is het nl. gaan uitgeven.

Ook las een dochter haar vader voor, omdat hij niet meer zelf kon lezen en nog wel graag een aantal boeken wilde horen. Ze las life, maar ook nam ze stukjes op met haar Iphone.

Het geeft een prachtig tegenwicht t.a.v. de online/onechte wereld. Een warm gezinsmoment, elke dag.

Ik vroeg mijn partner: ‘Zou jij voorgelezen willen worden als je zelf niet meer kan lezen en wat wil je dan horen? Hij zei dat hij Coetzee dan wilde horen, zijn lievelings schrijver. Gek genoeg kan ik er naar uitkijken om daar aan te beginnen. Dat kan natuurlijk ook al eerder…

Welke schrijver zou jij willen horen? En door wie zou je voorgelezen willen worden?

Om een tegenwicht te bieden aan online zijn en minder echt contact, is het heerlijk om te gaan voorlezen, hoe oud je ook bent. Het is daarbij heel intiem om te doen.

Als je het zelf wilt ervaren heb ik een paar tips uit het artikel van de Trouw Tijd bijlage (15 februari 2020). Klik naar het hele artikel.

  1. Begin met een boek dat je al kent. Een spannend boek doet het meestal goed.
  2. Blijf jezelf en geneer je niet.
  3. Een verspreking of een verkeerde klemtoon is niet erg, ga gewoon door.
  4. Geef een verhaal kleur met je stem, maar maak het niet theatraal. Dat is al gauw vermoeiend.
  5. Stop er liefde in.

Mijn tip: Offline en heerlijk voorlezen als een dagelijkse gewoonte invoeren en kijk wat het doet. Na een week verlang je er naar, misschien al eerder….

Zie meer tips voor ‘offlinen’, klik hier.

Ik ben benieuwd naar je ervaring, geef een reactie hieronder.

Liefs Marjan, ❤

mindfulness·Slow Life

Jong Dementie en een Snelle Wereld gaan niet samen.

Mijn broer is 55 jaar en heeft jong dementie. Precies twee jaar geleden kreeg hij de diagnose. Maar toen was het al een tijd gaande, 5-10 jaar wellicht, sluipend.

Bij jong dementie wordt de diagnose vaak laat gesteld, omdat het gewoon niet verwacht wordt. Er werd aan burn-out gedacht, b.v. Zijn vriendin, die dichtbij hem staat, ging toch steeds vaker twijfelen over of dat wel klopte en heeft gestimuleerd er meer onderzoek naar te laten doen.

Twee jaar geleden, ik weet het nog goed hij belde me vlak na nieuwjaar, zo onwerkelijk.

Hij kon het goed verwoorden en was er natuurlijk verdrietig onder, maar de boventoon was meer: ‘Ik ga er het beste van maken’. Dat bewonder ik erg in hem.

Het beste ervan maken, door te doen wat je kan doen en mooie momenten creeëren. Dus bewegen, nieuwe dingen oppakken, zodat je hersenen geprikkeld en uitgedaagd worden. En genieten van wat er is.

In die 2 jaar is het heel hard gegaan, naast bovenstaande waarbij er mooie momenten gedeeld worden maar ook de zorg te zwaar wordt, gaat het inmiddels thuis niet meer en woont hij in een beschermde woongroep, sinds november.

Dan ineens zijn er momenten dat het echt tot me doordringt, dat hij niet meer helemaal is wie hij was. Ik kon over alles met hem praten, hij wist overal wat van. We konden ook snel schakelen en wat betreft begrip was er nooit een probleem. Hij was rommelig, verstrooid soms en erg intelligent en nu, nu, nu…

Er verschijnt af en toe een blik of een zin van hoe ik hem het beste ken, maar de momenten overheersen nu dat hij langzamer is en wegzakt, niet een coherent gesprek kan voeren. Heel verdrietig.

Maar ook gebeuren er mooie dingen, niet om het positiever te maken dan het is, niet om verdriet weg te drukken. De zorg om hem heen verbind en maakt de familiebanden hechter, bv.

We worden op vergankelijkheid gedrukt op een manier die niet te ontkennen valt. Dat geeft een gevoel van urgentie en veel meer te voelen: nu is belangrijk. Elk moment van samen zijn is belangrijk. Het leven krijgt daardoor een andere kleur, naast het verdriet, zit je in een trein die rijdt, waar je niet uit kan. Die urgentie maakt wakker en elk moment lijkt veel kostbaarder.

Zowel de fijne als de verdrietige momenten.

Mijn broer en ik, 1967.

Ik was onlangs bij hem op bezoek, nam een stapel foto’s mee en een plakboek, lijm, schaar, stiften. Om met elkaar een begin te maken van een levensboek. We bekeken de foto’s, het stapeltje leek veel groter dan ik had gedacht, hoe kwam dat nou? Ik werd wakker aan dat hij echt niet meer zo snel kan gaan. Hij bekeek de foto’s met rust en heel langzaam, met aandacht. Het verhaal erbij vormde zich langzaam. Na een paar foto’s realiseerde ik me dat mijn versnelling van 5 terug naar 1 moest om in contact te kunnen blijven!

Schrijnend, maar ook, waarom niet? Hoe fijn is het om de tijd te nemen? Hoe confronterend dat mijn tempo zo hoog is? Niet alleen mijn tempo, het tempo van zoveel. Van een razend snelle wereld, van succes en prestatie…

Dit filmpje kwam ik een tijdje later tegen van Psychiater Dirk de Wachter uit België: KLIK om het te bekijken. Motto in België: vergeet dementie, onthou mens!

Hij verwoord precies wat ik aan de lijve ondervonden had. Waar ik in het leven zelf ook tegenaan kan lopen en een balans in wil vinden.

1:5 mensen krijgt te maken met dementie, bij zichzelf of bij een geliefde, familielid, vriend of buur.

Een inclusieve maatschappij betekent dat iedereen mag meedoen en mag zijn wie die is.

We leren en zullen onze algemene waardes aan gaan passen, denk ik.

Steeds meer gaan mensen inzien dat snel, succes, drukdrukdruk, 3x op vakantie, ver weg vliegen, etc. niet duurzaam gelukkig maakt.

Geluk is een lastig begrip. Maar diep van binnen voel ik, ook door mijn broer en mijn werk met verstandelijk beperkte mensen, dat het niet zit in rijkdom, bezit, status, etc., dat het te vinden is in kleine fijne dingen die we heel makkelijk voor lief kunnen nemen en aan voorbij kunnen gaan in de snelheid van ons leven.

Het lijkt een open deur en simpel. Maar is dat het ook?

Hoe is dat voor jou?

Liefs Marjan, ❤

‘We hebben alleen nu, alleen dit ene eeuwige moment dat zich voor ons opent en ontvouwt, dag en nacht. ‘

~ Jack Kornfield.

Magische Maandag·Persoonlijke ontwikkeling·zelfonderzoek

Zelfhulp door te leren herkaderen

 

Het regent buiten, ik kan het jammer vinden dat het heerlijke weer van de afgelopen maand voorbij lijkt. Maar ik kan er ook van genieten, het nodigt weer uit tot wat anders. Lekker de houtkachel aan, dikke sokken, een vest. Binnen knutselen, naar muziek luisteren, stampot koken…

Het zelf, je persoonlijkheid, wordt bepaald door concepten, ideeën die je gevormd hebt in je leven. Hoe vast zitten die bij jou? Kan je makkelijk een beetje omdenken? Raak je snel in de stress of geïrriteerd? Is een situatie ombuigen voor jou je tweede natuur? Moet het gaan zoals je verwacht of in je hoofd hebt?

Met deze vragen jezelf aan een onderzoekje onderwerpen kan je veel inzicht geven in hoe het bij jou werkt. Zonder oordeel kijken, daar wat over opschrijven en mee lopen. Dat alleen al kan je ruimte geven, omdat je er meer bewust van wordt.

Ideeën en concepten zijn prima, die geven je persoonlijkheid vorm en richting. Maar daar waar het je gaat beperken kan het veel problemen geven.

Herkaderen kan je helpen. Herkaderen is omdenken. Je open stellen voor het tegenovergestelde of totaal iets anders. Mogelijkheden in situaties zien, vanuit een open blik, niet vanuit wat je vindt, verwacht of gewend bent.

Zie ook  de OMDENKEN site.

Ik ben heel anders naar ambitie gaan kijken. Ik ben ambitie veel meer gaan koppelen aan me ontspannen en gelukkig voelen, i.p.v. een bepaalde positie bekleden als psycholoog en daarin groeien. Dat maakte dat ik heel andere keuzes ging maken, natuurlijk.

Het kan ook veel kleiner zijn, elke dag doen zich situaties voor waarbij je even naar je kader kan kijken en je afvragen is die (nog) wel adequaat hier?

Als ik vegan (=kader) wil eten, maar mijn lijf snakt naar een eitje, b.v. Of de auto gaat stuk, er is geen geld voor een nieuwe, kan het ook zonder auto? Kan ik inspelen op behoeften van anderen die niet met de mijne stroken? Kan ik dan toch mijn kader openen en kijken naar wat er kan ontstaan tussen ons?  Etc…

Stel je b.v. voor dat je door een bepaalde kleur bril kijkt en dat je een andere kleur opzet.

Geniet nooit met mate.

Liefs Marjan, ❤


Volg mij op instagram of facebook.                            MAILtoMARJAN

reframe4